LANGHORNE SLIM - LOST AT LAST VOL.1

Langhorne Slim is het pseudoniem van Sean Scolnick, een Amerikaanse artiest die het eerste deel van zijn naam afleidde van het stadje waar hij opgroeide, gelegen in Pennsylvania. Slim is één van die folky singer-songwriters wie gitaarspelen met een ongelooflijk gemak afgaat. Net als Bob Dylan heeft ook hij die nasale stem en schrijft hij teksten die getuigen van een ontwapenende eerlijkheid. Hij bracht de voorbije veertien jaar 6 platen en 2 EP's uit waarvan "Lost At Last Vol.1" (2017) het laatste wapenfeit is. Hoewel zijn muziek teruggrijpt naar decennia oude tradities klinkt ze bijzonder eigentijds, daarbij wisselt hij subtiele folk maar wat graag af met schurende americana. De rasmuzikant is al sinds 1999 actief en deelde het podium met grote bands als The Avett Brothers, The Violent Femmes en Drive-By Truckers. Allemaal artiesten die zijn eigen materiaal hebben beïnvloed. Nu is er dus het dertien tracks tellende "Lost At Last Vol.1", waarmee Langhorne Slim zich manifesteert als het meest belangwekkende Americana-talent sinds tijden.

De nu in Nashville wonende Langhorne Slim, die imponeerde met een viertal fantastische platen: "When the Sun's Gone Down" (2005), "Langhorne Slim" (2008), "Be Set Free" (2009) en "The Way We Move" (2012) bracht immers nog geen drie jaar geleden met zijn band het album "'The Spirit Moves" (2015) uit. Het is een plaat waar ik in eerste instantie best enthousiast over was, maar die me uiteindelijk toch veel minder goed beviel dan de eerste platen van deze troubadour. Na "The Way We Move" gooide de band het roer om en schreef vooral heel sober. Op persoonlijk vlak natuurlijk een dappere keuze en zeer waarschijnlijk ook een inspirerende beslissing voor de mannen. Het geluid dat hieruit echter resulteert is braver en radiovriendelijker. En dat is jammer, het distinctieve muzikale karakter van Langhorne Slim is vervangen voor een meer popachtige sound. Wolfachtig wild is de band niet meer. Langhorne Slim & The Law rammelt minder waardoor de markante sound, die op "The Way We Move" zo karakteristiek was, weg geproduceerd lijkt. Slim keert nu terug met "Lost At Last Vol.1" en dit blijkt direct bij eerste beluistering een buitengewoon ambitieuze plaat. Net als zijn voorgangers bevat dit nieuwe album muziek met vooral invloeden uit de folk (rock), country (rock) en pop en kiest Slim voor een wat veelzijdiger geluid dan op zijn eerste platen. "Lost At Last Vol.1" is Slim's meest geproduceerde plaat tot dusver en dat is even wennen.

In eerste instantie verlangde ik nadrukkelijk terug naar de dagen waarin Langhorne Slim's muziek maakte die deed terugdenken aan de jonge jaren van Bob Dylan, maar na een paar keer horen blijken onder de toeters en bellen van de man’s nieuwe plaat een aantal prachtige songs verstopt en blijkt de instrumentatie trefzekerder dan je op het eerste gehoor zult vermoeden. Slim schotelt de luisteraar net zo makkelijk een intieme folkballad als een stevige rocksong voor en draait ook zijn hand niet om voor een perfect popliedje of een duistere murder ballad. Vrijwel alle songs zijn voorzien van een vol klinkend geluid, maar gelukkig sneeuwt de fantastische stem van Slim nergens onder en kiest hij hier en daar ook voor een wat intiemere setting, waarin zijn stem wat mij betreft toch het best tot zijn recht komt. De opener "Life Is Confusing", halfweg de plaat "Never Break" en de afsluiter "Better Man" zijn hier mooie voorbeelden van. Beschouwend schrijven en het afleveren met ongebreidelde passie: deze werkwijze definieert Langhorne Slim als songwriter. Zijn moderne benadering van folk met invloeden van bluegrass en country heeft ditmaal voor 13 wonderschone liedjes gezorgd. Het maakt zijn repertoire nog indrukwekkender dan het al was.

"Attaching one’s identity to the artificial and superficial as opposed to living in amazement, wonder and following our soul’s actual calling is a great human tragedy as I see it" legt hij uit in de liner notes van het album. "We look to our phones, drugs, sex, whatever to find ourselves when it’s already right here" - is zo wat de boodschap van de plaat, dus trek even de stekker uit onze steeds meer online en onderling verbonden wereld, en dit om terug meer kracht in onze eigen instincten te vinden. De overtuiging van deze boodschap wordt versterkt door het geluid van de mandoline, staande bas en de achtergrondzang van echte, levende mensen, maar ook expliciet beschreven in teksten als "Let’s fall in love with our telephones off" ("Never Break") en "What a gift it is just to be still" ("Bluebird"). Het wordt allemaal ondersteund door een doorlopende lijn van warme, gezellige productie die het album een aangename nostalgie bezorgt, zoals we van Slim gewend zijn, maar zoals we eerder schreven, toch even wennen. Ook horen we meer Americana dan ooit. "The DA’s trying to prove a point/And lock my ass up in the joint" zingt hij in "Private Property" met hulp van zachte akoestische, hechte harmonieën en een mandoline om een Guthrie-esque, depressie achtig gevoel te creëren om dan de meest hedendaagse misdaad in de vorm van marihuana aan te kaarten ("iI got busted planting seeds/on my private property"). Naast het ruisende "Bluebird" met een zydeco accordeon en een Southern stomp, is er ook de gospel achtige soul van "Alligator Girl", met een meer bluesy elektrische gitaar, waar in het country getinte "Zombie" de pedaalstaal en de Dixieland blazers in het knappe "House Of My Soul (You Light The Rooms)" voluit domineren. "Lost At Last Vol.1" (2017) is een plaat die waarschijnlijk gemengde reacties op zal roepen. Langhorne Slim herinterpreteert de sound van zijn vroegere albums en toont zijn luisteraars de schoonheid van de wereld waarin we leven, en vooral schaart hij zich wederom tussen de smaakmakers in het genre.

 

 

May 4, 2018 Deventer (NL) Pennickhuis
May 5, 2018 Vlieland (NL) Here Comes The Summer
May 6, 2018 Amsterdam (NL) Sugarfactory

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: Dualtone
distr.: Bertus

video