MARGA ROTGER - UTOPIA

Erg vaak gebeurt het niet, dat ons muziekjes bereiken, die vanuit Mallorca vertrekken. Nu dus wel: “Utopia” is de tweede plaat van den band, die de naam van de zangeres aanneemt en die je, om te situeren wat ze doet, het best kunt situeren in de buurt van wat ZAZ in Frankrijk doet, of Sarah Ferry hier in Vlaanderen: popsongs met swing-inslag en met veelkleurige arrangementen, die de invloed van manouche en Flamenco niet schuwen.

Ik tel in totaal twaalf muzikanten, die zich -weliswaar zelden allemaal tegelijk- inzetten om de composities van zangeres Marga, gitarist Gaspar Angel Palou of drumster Esther Oller te verfraaien. Ik vermeldde weliswaar al ZAZ als referentie, maar ik heb het stille vermoeden dat het Franse Chanson in zijn geheel redelijk vaak gespeeld wordt ten huize Rotger: dat leid ik bij voorbeeld af uit het uitgebreide citaat uit Piaf’s “La Vie en Rose” in “Tanca els Ulls”, maar ook uit een aantal arrangementen en instrumentencombinaties, die me doen denken aan een Thomas Dutronc.

De songs zijn vaak een tikkeltje romantisch van aard, wat je een jonge vrouw natuurlijk niet kwalijk kunt nemen: bitterheid en cynisme kunnen later altijd nog en tot het zover is, is er niks mis met het verlangen naar een rustig leven in een mooie natuurlijke omgeving, met uitkijken naar of terugkijken op verre reizen. Of, als je ver van huis bent, naar thuis verlangen, omdat je door heimwee overvallen wordt of omdat je een geliefde mist. Ziet u ’t zo ’n beetje: de thema’s die het leven van menige jonge vrouw beheersen, zijn ook degene, die Marga Rotger op muziek zet.

Zij is een goeie zangeres, die in het elftal liedjes, dat deze plaat bevolkt, aantoont dat ze ook als componiste uit de voeten kan en oor heeft voor goeie arrangementen. Natuurlijk: het is en blijft popmuziek, wat als vanzelf enige lichtheid en vluchtigheid veronderstelt, maar toch: de taal -op Mallorca spreekt men Catalaans- is van zichzelf al poëtisch en wat Marga ermee doet, is zeker tekstueel erg trefzeker, ook al omdat je een band aan het werk hoort, waarvan de leden elkaar graag hebben. Je hoeft maar één keer te luisteren naar “Menjar-me El Mon” of ”El Viatge es Navegar” om te snappen wat ik bedoel.

Bij ons zouden we dit onder kleinkunst durven catalogeren, waar niks mis mee is. Meer naar het zuiden, wordt dit “pop”, waar al evenmin wat aan mankeert. Hoe je ’t ook bekijkt, Marga Rotger heeft een heel fijne tweede plaat gemaakt. Die is (nog) niet perfect, maar ze heeft zeker potentieel te over: veel live spelen, lijkt me een remedie om dat tikkeltje braafheid dat bij momenten nog te nadrukkelijk aanwezig is, te verbannen en onderweg wat weerhaakjes te kweken, maar voor het overige: heel aangename kennismaking !

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

label : Runaway Records
distr.: Xango

video