DANIEL KARLSSON TRIO - 5

Zowat een jaar geleden schreef ik in dze kolommen, naar aanleiding van de CD “Ding Dong” van dit trio, dat het voor mij om een aangename kennismaking ging van een band, die ik zeker zou blijven volgen. Ik ben intussen helemaal teruggegaan in de geschiedenis van het trio en heb mij hun eerste drie platen aangeschaft, zodat ik, nu de vijfde -duidelijke titel, niet?- er is, helemaal mee ben.

De kennisname van het eerdere werk, helpt bij het beluisteren van deze nieuwe: je weet intussen wat je mag en moet verwachten van dit trio, hoewel de plaat toch ook de nodige verrassende wendingen herbergt. De piano van Daniel Karlsson blijft de boventoon voeren, al is er ook veel ruimte voor de werkzaamheden van Christian Spering, die naast bas en cello ook de Indiase Tar Shenai en dilruba bespeelt.

Drummer van dienst blijft de ultra sobere Fredrik Rundqvist en Daniels zus Rebecka levert vioolbijdragen op “Days Long Lost and Gone” en “In The Tambourine Forge”. Die dame speelt beroepshalve bij het Drottningholms Barockensemble en is dus wellicht vaker met Buxtehude en Monteverdi bezig dan met de moderne jazzcomposities van broerlief, maar het geeft vooral aan dat er ten huize Karlsson een klein beetje talent in het leidingwater gezeten moet hebben.

Hoe je ’t ook weer bekijkt, de zeven nummers -grappige nummering van de tracks overigens: van 1 tot 4 en van 6 tot 8, geen “5”, want dat is al de albumtitel- zijn tegelijk typerend en toch divers: uit “Meet The Moiners” bij voorbeeld, spreekt een flink rockgehalte en in “Salzburg” hoor ik verwantschap met onze Wim Mertens.

Wat mij betreft, bewaarde het trio het beste voor het slot: “No Answer Ballad” is een heerlijke, loepzuivere compositie, waarvan ik niet weet in welke gemoedsgesteldheid Daniel Karlsson zich bevond, toen hij ze componeerde -de hele plaat bevat overigens alleen stukken van zijn hand-, maar wel ondervind dat de melodie en de uitwerking ervan in alle omstandigheden aanslaat.

Nu eens minimalistisch, dan weer naar het barokke toe, maar altijd glashelder, zo klinkt deze plaat, die doet uitschijnen -al zal er wel flink wat studiotijd in gekropen zijn- dat ze in één grote geut opgenomen werd. Warm en spontaan, dat zijn de lemma’s, die in mij opkomen bij het beluisteren van deze alweer heerlijke plaat. Dat er dus nieuwe nominaties te wachten staan voor Zweedse muziekprijzen, lijkt mij nu al een allerminst gewaagde voorspelling: dit is namelijk nog maar eens ontstellend mooi en dus dringend te ontdekken. Italië lijkt daar komende zomer de kans toe te krijgen, maar wie boekt deze muzikanten hier eens?

(Dani Heyvaert)


Artiest info
Website  
 

label : Brus & Knaster
distr.: Xango

video