MARTHA FIELDS - DANCING SHADOWS

Deze recensie wordt een beetje een heikele onderneming, vrees ik. Niet omdat de nieuwe plaat van de vroegere Texas Martha niet goed zou zijn, maar wel omdat ik vrees dat mijn voorraad superlatieven een beetje uitgeput is, sinds ik zo’n twee jaar geleden de voorganger, “Southern White Lies” noch min noch meer de sterren probeerde in te schrijven. Martha woont nu al een tijdje in Frankrijk en de Franse band, die haar zo voortreffelijk begeleidde op de vorige plaat, is al die tijd haar vaste begeleidingsband geweest. Waar ik bij de vorige plaat terecht lyrisch was over de hechtheid van hun spel, voel ik mij verplicht daar vandaag nog een schepje bovenop te doen, want wat de Heren Lambert, Leclercq, Bielsa, Samyn, Godard en Bertrand hier uit de respectievelijke mouwen schudden, kan zonder de minste twijfel naast de beste verzameling studiomuzikanten uit, pakweg, Nashville staan. Je hoort aan elke noot, aan elke riff, dat deze muzikanten maar één ding willen: de song waaraan ze aan het werken zijn, nog dat ene tikkeltje beter maken.

Over de stem van Martha kunnen we kort zijn: ze was al top op de vorige platen en het vele toeren heeft blijkbaar geen kwalijke sporen nagelaten, integendeel. Martha zicht trefzekerder dan ooit en haar stemtimbre zit nog altijd in de buurt van die van Loretta Lynn en, waar ik vreesde dat het langdurige verblijf in Frankrijk op termijn de geweldige “southern grawl” zou gaan aantasten, is dat dus absoluut niet te merken. Ofwel spreekt Martha de hele tijd in haar eigen Amerikaans met haar muzikanten, ofwel is de wijn die ze in Bordeaux te drinken krijgt, steevast van superieure kwaliteit. In elk geval: die zo herkenbare stem speelt ook nu weer een heel belangrijke rol in de klank van de plaat: ze is één van de instrumenten en ze integreert zich perfect in de totaalklank van de plaat.

Ik weet het: dit begint verdacht veel op een kopie te lijken van wat ik twee jaar geleden al schreef, maar er is wel degelijk een belangrijk verschil: de vorige plaat bestond voor ongeveer de helft uit covers, terwijl op de nieuwe alle veertien de songs van Martha’s eigen hand zijn. Dat betekent allicht, dat ze eindelijk overtuigd is geraakt van haar kwaliteiten als songschrijfster en dat ze, wetende dat ze terecht kan bij een stel gigantisch straffe muzikanten, de nummers kan schrijven zoals zij ze wil hebben: de muzikanten zorgen wel voor de juiste inkleuring en dat is, naar mijn gevoel, het bijzondere aan deze plaat: de songs, die op zich al getuigen van veel zin voor variatie, worden stuk voor stuk zodanig fraai ingekleurd, dat je een werkelijk prachtig palet van ritmes en klanken voorgeschoteld krijgt.

Volgens de uiterst beperkte hoesnota’s, schetsen de songs een beeld van Martha’s geschiedenis, verleden en tegenwoordig en dragen ze sporen van inspiratie uit verschillende hoeken. “Paris to Austin”, “Oklahoma on my Mind”, “West-Virginia in my Bones”, zijn in dat verband titels die voor zichzelf spreken, maar ook de opener, het bluesy “Sukey” liegt er niet om en zegt iets over hoe Martha zichzelf ziet: “I’m the Queen of My Cabin….got no faith in no one, only my bare feet”. Een reizende, dolende mens, die flink last heeft van heimwee, maar die in “Exile” ook vertelt hoezeer haar thuisland haar stilaan met verstomming slaat. “Desert Flower” straalt één en al desolaatheid en eenzaamheid uit en de melodie en het ritme van “Fare Thee Well Blues” sturen je compleet de verkeerde richting uit: het klinkt opgewekt, maar het blijft wel een “break up”-song.

Het allerbeste blijft echter tot het laatste nummer opgespaard: nadat je een heerlijk rockend “Hilbilly Bop” verwerkt hebt en je met “Said and Done”recht naar de honky tonk uitgeweken bent, krijg je met “Lone Wolf Waltz” een lange brok heimwee en eenzaamheid toegeworpen, die je in goed vier minuten volledig verzoent met alles wat country ooit heeft voortgebracht. Die vioolpartij, ondersteund door de lap steel….wie daar niet bij wegsmalt, die is uit roestvrij staal opgetrokken.Enfin, dit alles om u melding te doen van het feit dat de nieuwe van Martha Field flink indrukwekkend is. De dame komt binnenkort onze kant uit -haar vorige passage, in Middelkerke, kwam ons pas ter ore toen Martha alweer weg was- en het zal ons niet nog eens gebeuren, dat we daar niet bij zijn! Fantastische plaat, punt uit!

(Dani Heyvaert)

Releasedatum: 7 september 2018

CDs available here Martha Fields' Store

 

Artiest info
Website  
 

video