BIRDS THAT CHANGE COLOUR - NOVA ALBION

 


Velen kennen Koen Kohlbacher als de ‘alternatieve safariman’, één van de specialisten die presentator Staf Coppens terzijde stonden in het VTM-programma ‘Wild van Dieren’ waarin de camera gericht werd op inheemse diersoorten. Maar we bekennen ootmoedig dat dit ons tot voor heel kort volslagen onbekend was. Zoals vele lezers van deze kolommen kenden we Koen, en dit al van in het prille begin, als de frontman, zanger en componist van Birds That Change Colour, zijn geestes-, troetel- en zorgenkind. De groepsnaam is alvast goed gekozen: die blijft in de sector van de fauna en geeft bovendien een rake beschrijving van waar Koen en gezellen voor staan. Deze vogels veranderen immers constant van kleur, aard en vorm, naargelang de noden van het ogenblik.

 De nieuwe derde cd ‘Nova Albion’ etaleert opnieuw een ander kleurrijk vederdek… zij het niet volledig nieuw. Het repertoire doorliep wel degelijk een markante evolutie. In de eerste cd ‘On Recording The Sun’ doordesemden psychedelica de folkrock, die geregeld lonkte naar de Britse folkrevival van late sixties en seventies. ‘OnRecordingBirds’ (je moet het blijkbaar aan mekaar schrijven) ging de hort op, ruraal, pastoraal, akoestisch en a capella, incluis de mee opgenomen natuurgeluiden. Maar ondanks de verschillende uitgangspunten kon je een song van Birds That Change Colour altijd herkennen als zijnde eenduidig en onmiskenbaar Birds That Change Colour. De optredens konden vele vormen aannemen, van Kohlbacher solo tot concerten met een hele band, waar de vocalen van Nathalie Delcroix (Laïs) en Naomi Sijmons (Reena Riot) medebepalend waren voor het geheel. We herinneren ons een feeëriek concert met hoog paddenstoelengehalte, vele zomers geleden, in de kiosk van het Brusselse Warandepark met maskers waardoor we ons zowaar op het carnaval van Venetië waanden. Weird en verleidelijk.

Voor we de vraag konden stellen welk konijn Koen uit zijn hoed zou tevoorschijn toveren, kregen we enkele maanden geleden een mail in de bus, een rondschrijven met de aankondiging dat de nieuwe cd er enkel kon komen als genoeg mensen intekenden, uiteraard gekoppeld aan passende tegenprestaties. Deze crowdfunding kon rekenen op massale, enthousiaste steun, niet enkel van de obligate Nonkel Bert en Tante Julia, maar ‘uit alle lagen van de bevolking’, zoals dat dan heet, en er werd zowaar op 21 juni afgeklokt op 150% van het vooropgestelde bedrag, nog zonder bijkomende steun, die her en der kwam aangevloeid. Het leverde ook wel extra aandacht op, maar het belangrijkste is dat Koen de plannen naar wens (en méér) kon uitvoeren.

De naam ‘Nova Albion’ (‘Nieuw-Albion’) gaf de Engelse ontdekkingsreiziger Sir Francis Drake in naam van Queen Elisabeth I aan een stuk Noord-Amerikaanse westkust (1579) Zeker is het niet maar sinds 2012 is officieel erkend dat hij landde aan Drake’s Bay, ten noorden van San Francisco. De symboliek is duidelijk: Nova Albion staat voor de clash en uiteindelijke symbiose van de Britse pop en rock met de west coast muziek, of preciezer de tegencultuur van Laurel Canyon. Denk aan The Beatles, The Move (Roy Wood, Jeff Lynne), The Who, The Small Faces, XTC (Dukes Of Stratosphear), Kevin Ayers, Michael Chapman, met aan de andere kant Grateful Dead, The Doors, Buffalo Springfield (Neil Young, Stephen Stills), Love, Joni Mitchell, Josh Tillman (alias Father John Misty), met de Britten John Mayall (denk aan zijn ‘Blues Fom Laurel Canyon’) en Graham Nash (Crosby, Stills & Nash) als verbindingsofficieren voorop gezonden. Wie dit een overbodige opsomming vindt, moet weten dat Koen zelf sommige namen naar voor schuift (terecht, als je goed luistert) en dat de andere een uitgesproken invloed laten horen op ‘Nova Albion’… Dan zijn we eigenlijk nog erg karig met deze namedropping!

Het doet denken aan de modus operandi van Pavement en World Party. Van bij ‘Ridin’’, track één van dertien en eerste single, gaan de Birds loos. Je hoort een lawine aan invloeden, een zoekplaatje. Maar het wordt gelukkig nooit een lappendeken, want er staan sterke songs op ‘Nova Albion’ en die zorgen voor de nodige cohesie. Ze zijn bijna alle van de hand van Koen alleen, op één song van de groep (‘Gimme Spark’) en één van gitarist Niels Hendrix, tevens producer, na (sluitstuk ‘Way Of Old’) Voor het overige bestaat de kern uit Dimitri Vossen (bas) en Dave Schroyen (drums) Niet los te maken van de groepssound zijn eens te meer die gouden stemmen van Nathalie Delcroix en Naomi Sijmons. Geslaagd is de inbreng van de pedal steel van Bjorn Eriksson (het zielsmooie ‘In The Middle Of Our Lifetime’, als je in de close harmony gezongen een zinsnede hoort als ‘our children teach them…’, dan weet je naar wie de song verwijst) Bjorn behoort tot het handvol fijne gasten op de plaat.

Het zal geen wonder heten als we toegeven dat we me ‘Nova Albion’, dat we nog maar pas aan het luisterlinken zijn, nog volop in de ontdekkingsfase zitten, maar bij elke beluistering komt er meer en meer aan de oppervlakte en winnen de songs aan identiteit. Op dit moment zijn ‘Shaman’s Apprentice Blues’, dat aan de gekte van Stephen Malkmus doet denken, het al aangeprezen ‘In The Middle Of Our Lifetime’, het Beatle-eske ‘Death Wish In The Afterlife’, het intrigerende ‘Santa Fé’, het strakke ‘Juicy Lucy’ de voortrekkers. Ook ‘Big Sur’ (dat verwijst naar een dunbevolkt deel van de Californische kust) kan ons bekoren. ‘Nova Albion’ heeft alles om een mens gelukkig te maken: niet alleen werd het een boeiend, van ideeën bulkend werkstuk, waar we nog lang zoet mee zullen zijn, maar we vinden er ook een oneliner die ons (en vele anderen) allicht troost biedt: ‘Winning is for losers, don’t you know‘ luidt het in ‘You Shouldn’t Have’. Daarvoor alleen al verdienen Birds That Change Colour een dikke pluim!

Antoine Légat.

 

 

pre-release show
15/9 - Muziekodroom Hasselt
en Het Bos Antwerp op 20/10.

 

Artiest info
Website  
 

label: FONS Records 

video