JD MC PHERSON - SOCKS, A CHRISTMAS ALBUM

Net toen ik vond dat de oogst aan kerstplaten dit jaar wat magertjes dreigde te worden -doorgaans beginnen die vanaf september binnen te sijpelen- verraste de postbode mij met twee schijfjes uit het genre. Die van Rodney Crowell, waarover meer elders in deze kolommen, was er eentje van en deze van JD McPherson het tweede. Deze is helemaal bijzonder, want je hoort met de beste wil van de wereld geen suizende slee of kerstbellengerinkel, nee, dit is simpelweg een R&B en Rockabillyplaat met elf zelfgeschreven nummers, die toevallig of niet, allemaal rond de kersttijd of het theme gegroepeerd worden.

Allemaal eigen werk van de kerel, die het in de “normale” rockwereld bijzonder goed aan het doen is en op zowat alle grote festivals gestaan heeft de voorbije drie jaar. Met deze kerstplaat is hij aan zijn vierde volwaardige album toe en mij lijkt het, na meerdere beluisteringen, dat hij teruggaat naar de sound en de aanpak van zijn allereerste plaat. Ik lees dat deze opgenomen werd middenin de voorbije hete zomer, wat een redelijk hilarische setting geweest moet zijn, maar dat het plezier ervan afdroop tijdens de opnames, dat kun je de hele plaat lang overduidelijk horen. Overigens is het hoesje van de plaat op zich al bijzonder leuk: een klein jongetje zit z’n kerstcadeau open te maken vlakbij de boom een aan zijn gezicht kun je zien dat hij niet meteen opgezet is met het geschenk: “Socks!” is het enige wat het kereltje kan uitroepen. Echt leuk, maar dit terzijde.

Openingstrack “All The Gifts I Need” zet al meteen de toon: je waant je in de jaren ’60 en je denkt een Atlantic-band te horen spelen en met”Bad Kid” gaan we voor even de twang-toer op, terwijl de hoofdrol in “Hey Little Santa” voor de sax is weggelegd én voor het koortje dat “The Giardinaires” gekerstend werd en bijzonder fifties klinkt, een toon en klank die wordt aangehouden wordt in “Every Single Christmas”. Eerste echt hoogtepunt van een als geheel uitstekende en amusante plaat vind ik “Ugly Sweater Blues”, een overheerlijke pastiche op de traditionele kerstsong, met een slepende Hawaiiaanse gitaar als toetje. Orgel, vibrafoon en de stemmen van The Giardinaires wormen de basis voor de knappe doo-wop van “Holly Carol, Candy & Joy” en de swing van “Santa’s Got a Mean Machine” leidt ons stilaan naar het tweede hoogtepunt van de plaat, “Claus vs. Claus”, een duet met Lucie Sivas, waar ik alleen maar kan bij wegsmelten.

Tegen dan ben ik-notoir Kerstplatenfanaat- allang overtuigd: dit is een van de betere platen uit het genre, precies omdat ze niet echt tot het genre behoort: dit is JD McPhersonmuziek rond het thema “Kerstmis”, maar hij blijft zodanig ver van elk cliché weg, dat hij op geen enkel moment het risico loopt aan de verkeerde kant van de schmalz-lijn te belanden. Mijn huisgenoten zijn bij deze gewaarschuwd: op het moment dat ik dit uittik, zijn er nog precies 25 dagen te gaan tot Kerstmis. Deze CD zullen ze nog héél vaak opgelepeld krijgen, zeker weten!

(Dani Heyvaert)

 

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: New West Records
distr.: PIAS

video