THE GIRL WHO CRIED WOLF - A(R)MOR

Als er al één plaat van eigen bodem is, waar flink naar uitgekeken werd, dan wel naar deze A(r)mor, de tweede van het Antwerps-Mechelse vijftal rond zangeres Heleen Destuyver: hun debuut van een paar jaar geleden werd door pers en publiek goed onthaald en ik hoorde van verschillende mensen dat ze ook live de moeite waard zijn. Dat zat dus allemaal goed.

Nu ik A(r)mor tig keer beluisterd heb, blijf ik wat op mijn honger zitten: er zijn momenten van immense kracht en emotie op de plaat, maar net zo goed zitten er een paar songs tussen, waar een beetje producer met dikke rode stift een kruis over gemaakt zou hebben. Nu, laat ik het vooral positief houden, want de mooie dingen overwegen zonder twijfel. Opener “Hidden”, bijvoorbeeld, laat al meteen horen wat de band in huis heeft. Dit is een donker, dreigend nummer dat meteen inslaat als een torpedo: bezwerende vocalen, dito drumwerk en gitaren die de luisteraar willens nillens meesleuren. Qua handtekening kan dit tellen, net als “Running”, dat we al een paar keer op de radio hoorden passeren en waarvan we ons afvragen waarom die niet gewoon in heavy rotation zat op onze nationale zenders. Dit is namelijk een perfecte popsingle, waarin de vocalen van Heleen op hun best zijn.

Dat is lang niet altijd zo, aangezien ze op flink wat nummers -al dan niet gewild, dat weet ik gewoon niet, te zeer naar de achtergrond gemixt zijn. Dat vind ik bij voorbeeld het geval op “Pestilence”, dat ik voor het overige een heerlijke lap rock vind, net als “Iron & Stone”. Dit tweetal vormt voor mij de kern van de plaat en niet alleen omdat ze centraal op de plaat staan. Nee, dit is wat ik van de band door mijn hoofd hoor gaan, als de plaat niet echt speelt. Fliunk afwijkend van al het overige, maar net daarom wellicht het boeiendste nummer van de plaat is “Left”, waarin je een heel ander facet van de muziek van TGWCW te horen krijgt: zacht, ingehouden, puur en dus ultra trefzeker, zelfs als de band tegen het eind van de song aan, alle remmen losgooit en het nummer in een stomende, kolkende klankenbrij laat eindigen: heerlijk duaal, dit nummer en voor mijn part de volgende single.

Ook in “Hold On” trekt de band een paar extra registers open en wordt er bij momenten flink met donkere Nordic jazz geflirt door gastklarinettist Koen De Wit, die hiermee de groep helpt bewijzen dat veel van het vele goede dat we vanuit “het veld” al gehoord hadden, ook op plaat blijkt te kloppen. Wel jammer dat er nog een paar al te lichte dingen als “Senseless” en “Skin” de selectie gehaald hebben, al maakt afsluiter “Ashes” op zijn beurt heel veel goed. Als ik alles bijeen optel, houd ik een heel goeie EP over. Maar dan echt een hele goeie. Voor volgende keer: haal er een echte producer bij, mensen en wees wat zelfkritisch, want de goeie nummers zijn echt héél goed en bewijzen dat jullie je plaats hebben in ons muzieklandschap.

(Dani Heyvaert)


 

Artiest info
Website  
 

label: Starman Records

video