DON THE TIGER - MATANZAS

De man is afkomstig uit La Coruña in Spanje, heet van zijn echte naam Adrián de Alfonso, was jarenlang één van de leidende figuren in de Spaanse Undergound-scene van Barcelona, verkaste wat jaren geleden naar Berlijn, de plaats waar veel gebeurt, dezer dagen en komt hier onder zijn alter ego Don The Tiger met een plaat, die handelt over al wat hij in Berlijn mist.

Na vele jaren van experimenteren in de underground, noemt Don zelf deze plaat “een duik in het exuberante”, al valt daar alvast bij openingstrack “Cantos Al Aral Menguante” niet meteen wat van te merken. Het nummer is geschreven samen met de Colombiaanse Lucretia Dalt, die trouwens ook mee in de producersstoel kroop: het is een heel ingetogen, rustig nummer, waar je eerder een beetje weemoedig van wordt, dan dat het je meteen tot dansen zou aanzetten: het is dan ook geschreven vanuit het standpunt van een visser, die naar de krimpende zee kijkt en zijn leven live ziet verdwijnen.

In “Derrengados en la Arena” herken je de signatuur van Don: experimenteren met geluiden en samples. In dit geval draait hij er een soort kermis- of pretpark-achtig net-niet-walsje uit, dat halverwege omslaat in een wat spookachtig, nauwelijks te definiëren stukje, dat zo in een film soundtrack kan. “Nueva Danza Gallinácea” is wat de titel zegt: de begeleiding voor een denkbeeldige dans der hoenders of pauwen: prachtig, kort stukje muziek, waar je niet eens veel moeite moet doen om er de passende beelden bij te fantaseren. “La Línea Toda” verwijst naar La Línea de la Concepción, een plaatsje in het uiterste zuiden van Spanje, waar je, als je wat geluk hebt, vanop het strand de walvissen kan zien zwemmen, terwijl “Rezongo El Guadual” naar een stadje in Colombia genoemd is. De muzikale tegenhanger van “La Linea Toda” is “La Decimoquinta Fiebre de Arturo Vélez” en wellicht het meest representatieve nummer van de plaat is “Querido Aseateador”, waarin de bijzondere stem van Don mooi gaat passen bij het lome boleroritme.

Ik weet het, dit zegt allemaal niet zoveel, maar ik vind het dan ook bijzonder moeilijk om deze hele aparte muziek naar gewone woorden te vertalen. Ik heb al aangegeven waar ze zo’n beetje te situeren valt, maar het is lastig om uit te drukken wat deze plaat nu zo speciaal maakt. Het feit dat er vaker gedeclameerd dan gezongen wordt, dat de melodieën aaneengebreid lijken en dat er nu eens de nadruk gelegd wordt op het ritme, dan weer op de klankkleur… Deze kerel zit niet voor niks in de underground-scene: het is bij momenten allemaal nogal hermetisch en voor een kleine niche bedoeld. Maar tegelijk zitten er ook dermate knappe fragmenten in, dat je zou wensen dat een regisseur ze oppikt voor de soundtrack van zijn film. Heimwee kan kennelijk vreemde dingen doen met een mens….en afsluiter “Taxi” is daar het ultieme voorbeeld van…
Heel bijzondere en bij momenten ondraaglijk mooie plaat!

(Dani Heyvaert)


Artiest info
Website  
 

Label: Crammed Discs

video