NIK BARRELL - JOY

Eigenlijk moet je over een flinke dosis lef beschikken om in deze dagen -Thanksgiving en de Sint zijn net voorbij en op Kerst is het nog nauwelijks drie weken wachten- een plaat de wereld in te sturen, met een titel als deze. Bij ons leeft het misschien allemaal wat minder, maar in Angelsaksische contreien zijn “Joy” en eindejaar heel nauw met elkaar verbonden. Ik heb er niet echt een idee van, of het Nik Barrell dààr om te doen was -op digitale wijze is deze plaat al een maand of vier verkrijgbaar- toen hij begon te werken aan deze tweede plaat, die de opvolger moet worden van de door critici erg goed onthaalde “Growing Peaches in Oxfordshire” van een kleine twee jaar geleden.

Nik Barrell schijnt een fervente reiziger te zijn en hij maakte, naar eigen zeggen, gebruik van alle kansen die de muzikantengemeenschap hem op zijn reizen toebedeelde: in Moskou optrekken met de Russische “Chicago Blues Band”, in Kiev (Oekraïne) deel gaan uitmaken van Toporchestra, een bende van ruim twintig gypsy muzikanten, in Odessa kamers delen met klarinettisten en pianisten en op Cuba huisconcerten gaan spelen met oude makkers, die hij van vorige reizen kende…het zit allemaal verweven in de omstandigheden waarin deze plaat tot stand kwam.

De plaattitel is dus kennelijk niet helemaal toevallig gekozen, aangezien het plezier van muziekmaken voorop stond bij het maken van de elf nummers die Nik inblikte met de hulp van voornamelijk Alan Grice en Alex White van Electric Soft Parade. Vanaf opener “A Promise to Myself” weet je, voél je dat je goed zit: beetje indie-sfeer, maar onmiskenbaar pop als speelveldje en jaren ’70 aanpak, inclusief gitaarlijntjes en handclaps. Met “Take Tha Weight off Your Shoulders” wordt die eerste indruk nog versterkt: dit zweemt naar Beatles, Crowded House en Beach Boys en het oog voor detail is onmiskenbaar voorhanden: dit is popmuziek van de allerbeste soort.

Haast ongemerkt kom je, via “Start Again” bij seventies-soul uit, inclusief de strijkerspartijen en Hammond en passeer je bij “Morning Sunrise”, een ode aan de zonsopgang, die elke dag tot een fijne dag kan maken en de mensen een glimlach op het gezicht kan toveren. “Lovers are Free” doet mij vaagweg aan “Anyone Who Had a Heart” denken en “Miss Devine” is zo’n typische, “kleine” vertelling, waar goeie songwriters à la Costello en Bacharach in gespecialiseerd zijn en “Jump for Joy”, waar bijgaande Youtube-link u heen leidt, had net zo goed in de sixties van vorige eeuw gemaakt kunnen zijn.

Dit is, met andere woorden, een heel knappe, mild nostalgische plaat geworden, die haar titel helemaal waarmaakt: als je jezelf de tijd gunt om ze echt te beluisteren, ontdek je een goed gemaakte, veelgelaagde plaat, boordevol kleine, fijne songs die bulken van de fijne arrangementen en die bewijst dat popmuziek niet per se het zeurderige massaproduct hoeft te zijn, waar de radio je dezer dagen mee om de oren slaat….

(Dani Heyvaert)


Artiest info
Website  
 

Bandcamp

video