YOM & THE WONDER RABBIS - YOU WILL NEVER DIE

Het is nog maar even geleden dat we het in deze kolommen over de Franse klarinettist Yom mochten hebben. Guillaume Humery, zoals Yom voor de burgerlijke stand heet, is werkelijk een bezig baasje: nauwelijks een half jaar geleden was er die formidabele overzichtsdubbelaar, in de maanden die daarop volgden, werkte hij de cyclus af, die vorig jaar begonnen was met “Prière” en “Illuminations”. Het derde deel, “Lingua Ignota”, rond het werk van Hildegard von Bingen”, werd recent afgewerkt en ondertussen riep hij ook zijn rockband “The Wonder Rabbis” bijeen omdat ze iets te vieren hebben: ze bestaan dezer dagen tien jaar en dat moest dus gevierd worden…

Hoe vieren artiesten zo’n verjaardag? Ze maken een plaat en gaan daarmee dan de hort op. Die nieuwe heet dus “You Will Never Die” en het is er eentje waar je de vele gezichten van Yom kunt leren kennen. Waar hij in 2008 nog redelijk traditioneel debuteerde met zijn “New King of the Klezemer Clarinet”, een tribute aan Naftule Branwein, is hij sedertdien een heleboel onverwachte en verrassende wegen ingeslagen, al is er één constante: er moet altijd een spirituele kant aanzitten.

Op de nieuwe plaat vind je geen accordeon of cimbalom, maar des te meer groove en dance, naast rock en turboklarinet. Evenveel Portishead als Radiohead of Transglobal Underground, maar dan wel allemaal vanuit Klezmerbasis bestuurd. Voor Yom is dat geen probleem: ook Klezmer was oorspronkelijk feest- en dansmuziek en dus is er wel degelijk een link tussen wat hij vandaag doet en wat de Klezmer van vroeger voorstelde.

De nieuwe plaat is dus een omzetting van de traditie van toen naar het kader van vandaag, gebruik makend van de normen en patronen die vandaag gangbaar zijn en ik moet toegeven dat ik, als notoir niet-danser, bijzonder geniet van de manier waarop Yom hier de dingen aanpakt: alle composities zijn, zoals altijd, van zijn hand en starten bij de klarinet, die voor het een soort alternatief is voor de menselijke stem. Daarnaast gebruikt hij de “gewone” rockopstelling van bas, drums, gitaar en toetsen en daarmee gaat hij dan redelijk experimenteel en toch toegankelijk aan de slag.

Opener “It’s Not Too Late To Save The World” zet de toon voor wat best de soundtrack bij een niet-gedraaide SF- film zou kunnen zijn en er zit flink wat symboliek in de songtitels “Waiting for the Flood”, “Swimming in The Styx”, “Countdown”, “Kiss Me Goodbye”, “Exoplanet 666” en de titelsong: het lijkt erop dat Yom zich heeft willen buigen over de stand der dingen, zoals hij die, als mens op aarde in 2018, meent te kunnen waarnemen: we zijn goed bezig onze planeet grondig om zeep te helpen, al blijft er kennelijk toch altijd een beetje hoop doorschemeren.

Ik kan hem alleen maar volmondig bijtreden en u ook deze keer aanraden eens te gaan luisteren naar die volslagen unieke mengmuziek, die Klezmer als basis heeft, maar verder rock en dansvloer allerminst schuwt. Intrigerend, boeiend, bijzonder goed gespeeld -Yom is echt wel een kei op klarinet- en net voldoende buiten de lijntjes kleurend. Voor zo’n dingen val ik…

(Dani Heyvaert)

 


 

Artiest info
Website  
 

Label: Buda Musique
distr.: Xango

video