DAVE MCEATHRON - ABANDONED COMPANIONS

 

Misschien kent u de naam wel uit vroegere tijden, toen hij nog de voorman was van The Warped 45s, een rootsrockband die twee fijne platen maakte, maar dan veel te geruisloos van het toneel verdween. Hoe dan ook: Dave McEathron is terug, met een wel heel bijzonder product. De tweede soloplaat van de man is eigenlijk een CD + EP combinatie, waarvan de CD dus de bovenvermelde titel draagt en de bijhorende EP “The Abandoned Companions Companion Piece” gedoopt werd.

Op die EP worden twee van de songs -de openers “Hell to the Heavens” en “The Tears That I Gave Her”- van de CD in een ander arrangement hernomen en aangevuld met drie bijkomende songs, “Twist”, “Curse on All Your Names” en “Midnight for Ledbelly”. Ik heb er overigens geen idee van, of er ergens in de platenindustrie een prijs uitgereikt wordt voor de CD met de mooiste verpakking, maar als zo’n prijs bestaat, dan wordt “Abandoned Companions” vast één van de topkandidaten voor de editie 2018: de plaatjes zitten opgeborgen in een zachtlederen kaft, door Dave zelf bedrukt en van haarfijn uitgewerkte details voorzien. Aan de binnenkant zitten twee handgeknipte lapjes stof, waarin de schijfjes passen -geen plastic dus, waarvoor hulde- en daartussen zit het tekstboekje, inclusief de gitaarakkoorden voor alle songs, in een lekker ouderwetse typografie, die eigenlijk symbool staat voor de audio-kant van deze dubbelaar.

De elf songs van de full-CD klokken af op 32 minuten, wat betekent dat alles eigenlijk perfect op één schijfje had gepast, maar de uitgave die er nu ligt, is véél en veel mooier en ik betrapte mezelf erop, dat ik bij elke luisterbeurt naar het boekje greep, omdat dat een heerlijk attribuut is om de songs beter tot hun recht te laten komen. De stem van McEathron neigt bij momenten een beetje naar die van Michael Stipe en dat geldt ook wat voor de songs zelf: je kunt je meermaals voorstellen dat deze of gene song perfect op de “Unplugged”-plaat van REM had kunnen staan. Dat heeft natuurlijk ook te maken met de instrumenten die gebruikt worden: akoestische gitaar, mandoline, banjo in handen van Dave zelf, aangevuld met de gitaar van Bryan Butler, die ook de harmonieën voor zijn rekening neemt op opener “Hell to the Heavens”, net zoals hij dat doet op het gros van de songs. Een voorbeeld daarvan is “The Tears That I Gave Her” dat zowaar nog meer naar REM neigt, of “Coffin Bone” een miniatuurtje van 90 seconden, dat mij aan de goede oude tijd van The Gourds deed denken, vooral omdat daarin Dav”s stem helemaal het timbre van Kevin Russell benadert. Ook “His Mother Named Him Angel” en “Morning Voice” zijn van dezelfde tandem, deze keer echter aangevuld met Siydock op akoestische gitaar. Die laatste is iemand, waar je maar eens naar op zoek moet op het wereldwijde web: boeiend personage, als u het mij vraagt.

Een tweede belangrijke nevenrol wordt op de plaat gespeeld door Brian Pickett, die niet alleen wat drumslagen, harmonieën en gitaarakkoorden aanbrengt, maar die ook voor een groot deel van de tijd in de producersstoel zat, zoals ook Hill Kourkoutis dat deed voor bijvoorbeeld “Luck”, één van de songs waarin de full-band bovengehaald wordt, zijnde naast Butles, Kourkoutis en McEathron zelf, ook Chris Coole op banjo en Adrian Gross op mandoline. Het boekje vermeldt ergens dat deze plaat het best tot haar recht komt op de rustiger momenten van het leven. Dat lijkt me een goeie inschatting: dit is prachtige zondagochtendfolk en de zestien minuten van de iets meer rockende EP, met Mike en Bryan Pickett als ritmesectie, laten dat goed gevoel alleen maar toenemen: die vijf nummers mogen een ietsje meer volume hebben en vooral “Twist” bleek ten huize H. flink aan te slaan.

Al met al is dit een outing, die op vele vlakken afwijkt van wat vandaag gangbaar is. Dat maakt deze dubbelaar niet alleen uw luisterende aandacht waard, maar het appelleert ook aan uw gezichtsvermogen -en dat is misschien even belangrijk- het zet je ertoe aan die gitaar, die al veel te lang onbespeeld in de hoek van de kamer staat, even af te stoffen en aan de slag te gaan met het afsluitende “Midnight for Ledbelly”. Je fingerpicking kan er maar wel bij varen en de manier waarop Dave “The Midnight Special” in het nummer binnensmokkelt, tovert gegarandeerd een glimlach op je gezicht en je leert er nog wat Amerikaanse Geschiedenis bij, als je gaat lezen over Pat Neff, de gouverneur die Leadbelly uit de gevangenis haalde, maar hem er helaas niet uit kon houden. Heel fijne liedjes zijn dit, van een kerel, die een eigen aanpak, een eigen visie, een eigen wil en een eigen stijl fraai combineert op de mooist uitgegeven CD van het jaar.

(Dani Heyvaert)


 

 

 

Artiest info
Website  
 

video