JULIAN LAGE - MODERN LORE

Julian Lage (30), geboren in Santa Rosa in de San Francisco Bay Area, was een wonderkind, op zijn vijfde nam hij al de gitaar ter hand en niet al te lang erna begon hij met optreden en speelde met beroemdheden als Carlos Santana, Pat Metheney, Fred Hersch en Toots Thielemans. Lange tijd speelde hij als duo met een andere gitarist, zowel Chris Etheridge (Punch Brothers) als Nels Cline (Wilco) waren zijn partners-in-crime. In 2016 pakt hij de zaken anders aan, hij begint een trio met de oude rotten Scott Colley (bs) en Kenny Wollesen(drs). Als jongere zag hij dezen al optreden in de beroemde club Yoshi’s in Oakland,Cal. Ze begeleidden destijds gitaargrootmeester Jim Hall, idool en later leermeester van Julian Lage en zo is de cirkel weer rond. Het trio debuteerde op het Mack Avenue label met “Arclight”, geproduceerd door singer-songwriter Jesse Harris die dat ook deed voor “Modern Lore”. De inspiratie bron voor “Arclight” was het muzikale landschap van de pre-bop tijd, zelf zegt hij hier over: “country music, jazz and swing were hot in this weird wild-west period”. Ditmaal ligt de focus op vroege rock & roll met de nadruk op de rol van de elektrische gitaar, alle composities zijn geschreven met de muziek van Little Richard en Bo Diddley in het achterhoofd, bij deze vroege rockers waren de eerste maten al een toonzetting van de gehele R & R geschiedenis.”I wanted all the songs on this album to be borne out of a danceable groove, a kind of sensuality, something that felt great even before the guitar was part of it “. Gastrollen zijn er voor Tyler Chester (pno) en Jesse Harris (ak. gtr.,casio en maracas).

Het openingsnummer zet gelijk de toon van het album, een pure uptempo swinger die mede door het gebruik van een jaren ’50 Fender Telecaster meer van doen heeft met rock en blues dan met jazz, de titel “The Ramble”doet denken aan The Rumble van Link Wray maar daar heeft het niets mee te maken, het riekt meer naar het oudere werk van B.B.King op Crown Records.”Atlantic Limited” kon ook zo zijn weggelopen uit een jukebox met fifties muziek met de tremolo’s en de reverb techniek, ware het niet dat het samenspel van dit gelikte trio zo geraffineerd en technisch hoogstaand is dat duidelijk is dat je hier met top jazzmuzikanten van doen hebt. In het filmische “General Thunder” is het genieten geblazen van het strakke shuffle ritme van Kenny Wollesen. Lage speelt nergens een noot teveel, iemand als Bonamassa zou hier eens verplicht een dag naar moeten luisteren en hij niet alleen, alle bluesrockers kunnen hier een lesje leren. In “Roger The Dodger” gaat Lage er weer vol tegen aan met felle funky licks. Er staan ook rustiger stukken op dit album zoals het melodieuze “Wordsmith” dat meer refereert aan de Mersey sound van de jaren ’60 dan aan R & R. Het ingenieuze “Splendor Riot” met fraaie pizzicato akkoorden behoort tot één van de hoogtepunten. Het is niet allemaal rozengeur en maneschijn, want af en toe slaat ook de verveling toe, zoals in het voortkabbelende “Whatever you say, Henry”, op dergelijke momenten verlang je naar een extra instrument. Gelukkig is het volgende nummer “Earth Science”wel weer raak, modern van opzet en meer Ornette Coleman dan rock. Het afsluitende “Pantheon”is een hallucinerende trip, misschien geënt op het gitaarwerk van Jerry Garcia bij Grateful Dead, hoewel Lage veel cleaner speelt. Invloeden zijn er behalve van de eerder genoemde Jim Hall, ook van Bill Frisell en Pat Metheney, maar die hebben hem dan ook met raad en daad bijgestaan. Zeker een aanrader voor de gitaar liefhebbers maar de rest moet ook maar eens luisteren.

Jan van Leersum.


Artiest info
Website  
 

Label : Mack Avenue
Distr. : New Arts Int.

video