SINOUJ - LABU

Ik weet niet hoe dat met u zit, lezer, maar voor mij was de naam Sinouj totaal nieuw. Enig speurwerk op het web leert mij, dat we hier te maken hebben met een erg internationaal gezelschap met Madrid als thuisbasis: op deze plaat tel ik negen muzikanten van Spaanse, Afrikaanse, Iraanse en Bosnische origine en de muziek die het gezelschap maakt, is al even bontgekleurd als de roots van de muzikanten en de waaier aan instrumenten die ze bespelen. Die instrumenten combineren erg mooi samen, al zou je dat niet meteen verwachten: sax, violen, keyboards, fluiten, trompet, gitaar, Oosterse percussie en bas: je gaat er als vanzelf van uit, dat je hier met zogeheten fusion muziek te maken zal krijgen en dat klopt ook, zij het dat het hier om world fusion gaat en dat is een nog iets ongewoner klinkende vorm van de Westerse, waar funk en jazz de hoofdmoot van vormen. Hier zitten die vast en zeker ook in verweven, maar ze krijgen dat extra laagje, waardoor het imago van fusion, dat op ondergetekende vaak als wat steriel en academisch overkomt, keurig omzeild wordt: folk vanuit diverse regio’s wordt met de jazz en de funk versmolten en dat vehoogt de beluisterbaarheid aanzienlijk.

In zeven nummers, die samen op 55 minuten afklokken, leggen de negen heren een heel mooi klankentapijt neer, dat zich net zo goed in aparte hoofdstukken laat beluisteren, als het te genieten valt in zijn geheel. Dat improvisatie daarin een belangrijke rol speelt, verbaast nauwelijks; je hoort erg goed dat elk van de muzikanten zijn instrument tot in de puntjes beheerst en dat ze bereid zijn naar elkaar te luisteren en in elkaars denkpatroon mee te gaan: de dubbele track “Nuba”, toepasselijk “I” en “II” gedoopt, is daarvan een knap voorbeeld: sax en viool gaan de confrontatie aan met bas en percussie, worden af en toe de pas afgesneden door trompet en toetsen en alles valt netjes op zijn pootjes. Zo wil ik heel graag mijn hedendaagse jazz hebben: spannend, avontuurlijk en zonder oog voor grenzen, die door genres en/landen uitgetekend werden. Muziek is muziek en dat kan leiden tot een heerlijke, Arabisch geïnspireerde track als “Samawé”, waarin de zang schitterend contrasteert met het oer-Amerikaans klinkende toetsenschema. Al de composities komen uit het creatieve brein van de band, die Pablo Hernandez Ramos heet en een erg breeddenkend muzikant blijkt te zijn: telkens weer tekent hij flexibele krijtlijnen uit, waarin de overige muzikanten vrijuit hun gang kunnen gaan, al blijken ze telkens weer vlotjes uit te koen waar ze wezen moeten. Een nummer als opener “Essaouira” is daar een knap voorbeeld van, net als de pièce de résistance van deze plaat -de vierde van Sinouj, als ik dat goed tel-, het ruim tien minuten durende “Cosmic Shake”, dat ik zonder terughoudendheid in de categorie “verplicht luistervoer” wil onderbrengen.

Een heuse ontdekking voor mij, dit negental, dat de melodie vlekkeloos weet te koppelen aan technisch meesterschap. Knappe plaat!

(Dani Heyvaert)

 

 

Artiest info
Website  
 

Bandcamp

label : Sinouj
distr.: Xango

video