PARK JIHA - COMMUNION

Op het moment dat ik deze regels uittik, is het jaar net vijftig dagen oud en kan ik, met gerust gemoed en zonder enige zweem van overdrijving, zeggen dat ik de voorbije dagen met bijzonder veel plezier ondergedompeld geweest ben in de wondere wereld van Park Jiha, een Koreaanse muzikante over wie ik tot nu toe alleen maar gelezen had, maar van wie ik nooit wat gehoord had. Dat “Communion” eigenlijk al een dik jaar geleden in eigen beheer verscheen, mag mij niet deren: de CD werd recent opgepikt door het onvolprezen tak:til label, de dochter van het hier ten huize bijzonder hoog aangeschreven Glitterbeat van Chris Eckman. Dankzij deze deal is deze plaat nu wereldwijd verkrijgbaar en ik mag bij deze elk van u aanraden, nee, aanbevélen dit heerlijke kleinood zo snel mogelijk aan te schaffen.

Dat komt zo: om te beginnen leert u een artieste kennen, die instrumenten bespeelt -en nog wel op meesterlijke wijze- waar u nog nooit over hoorde. Park Jiha bespeelt dingen als piri, saenghwang en yanggeum. Dat zijn respectievelijk een dubbelriet bamboe blaasinstrument, de Piri dus, verwant aan de Armeense duduk en, in moderne versie, aan onze hobo; de saenghwang is dan weer een soort mondorgel, waarbij zeventien bamboepijpen, die aan een klankkast bevestigd zijn, via een metalen mondstuk lucht ingeblazen krijgen en waarmee je twee tonen tegelijk kan aanblazen. Dit klassieke folkinstrument is vandaag ongeveer verdwenen en Park Jiha is zeker een van de meest virtuoze muzikanten, die het nog bespelen. De yanggeum, tenslotte,is de Koreaanse variant van de autoharp of hammered dulcimer en telt zeven of veertien sets van vier metalen snaren, die, op de wijze van het “hakkebord” van bij ons, met bamboestokjes aangeslagen worden.

Met haar beheersing van deze bijzondere instrumenten én haar talent als componist en improviserend muzikant, en de hulp van een paar bevriende muzikanten als John Bell op vibrafoon en Kim Oki op sax en klarinet, brengt Park Jiha zeven lange nummers, die je een fijne inkijk geven in haar muzikale universum. Het kortste van de zeven, “The Longing of the Yawning Divide” is in België geboren: tijdens een repetitie voor een concert in de abdij van Keizersberg in Leuven, werd de muzikante getrokken door de weidsheid en de resonantie van de klanken in de abdijkerk en ze wijdde er dat nummer aan, dat je moeiteloos in een zondagochtendlijk kerkorgelrecital zou kunnen binnensmokkelen.

Niet alles is even vlot verteerbaar: sommige nummers zijn regelrechte improvisaties en klinken heel repetitief, zoals een aantal van de hedendaagse Scandinavische bands, waar we hier regelmatig mogen over schrijven. Dat is echter allerminst een bezwaar: heel even doorbijten en vanf de tweede beluistering, ga je gegarandeerd overstag bij de klank van opener “Throughout the Night” of het magistrale “Sounds Heard from the Moon”. Deze Park Jiha, beste lezer, is zonder de minste twijfel dé muzikale ontdekking van dit voorjaar: intrigerend, mooi en meedogenloos beklijvend. Anders gezegd: heerlijke plaat!

(Dani Heyvaert)


Artiest info
Website  
 

label : tak:til
distr.: Xango

video