PENNYLEEN - STILL WATERS, SAVAGE WAVES

Ik zal wellicht nog maar eens weggezet worden als “domme Belg”, maar de naam PennyLeen Krebbers was voor mij nieuw, hoewel ik echt wel een lezer van kleine lettertjes op albumhoezen ben. Nu goed, ik was dus compleet onbeschreven en onbevangen, toen ik aan de eerste van intussen een dik dozijn beluisteringen van deze CD begon en ik zal maar meteen toegeven dat ik al na dertig seconden van opener “Safe In Your Arms” helemaal verkocht was. Die heerlijke intro, die knappe gitaarriff…meer was er niet nodig voor deze jongen om alles aan de kant te schuiven en me volle 47 minuten lang heel intensief aan het luisteren te zetten.

Pennyleen Krebbers, zo leerde ik sindsdien, is een muzikaal erfelijk belaste vrouw, die, naast haar studie op school, ook zowat elke uithoek van het muzikale landschap verkend heeft en al een kwart eeuw nauwelijks met iets anders bezig is, dan met muziek maken. Dat traject leidde haar als saxofoniste en begeleidster naar Hans Dulfer, Rosa King en Kaz Lux, naar een eerste eigen soul-, funk- en jazzband, “How Gee!”, naar talloze optredens aan de zijde van hitparade-artiesten en een debuutplaat in 2011. Ook die “Hesitation” heb ik nooit gehoord -soms liggen België en Nederland echt wel ver van elkaar, zo lijkt het-, maar met deze nieuwe plaat, waar PennyLeen ruim drie jaar aan gewerkt heeft, leer ik haar dus kennen als zangeres, liedjesschrijfster en (co-)producer van een CD, waar nu eens werkelijk niks op af te dingen valt.

Dat begint al bij het artwork, dat van een zelden geziene schoonheid is en dat gaat dus onverminderd door, zodra je de schijf in de CD-lader steekt: hier is een zangeres aan het werk, die de kunst verstaat geloofwaardig te klinken en die daarin slaagt, omdat ze alle liedjes zelf (mee)geschreven heeft en de nodige tijd genomen heeft om die songs tot volle wasdom te laten komen. Daarbij komt nog, dat PennyLeen over een ontzettend groot netwerk van bevriende zangers, zangeressen en muzikanten blijkt te beschikken én daarbij het verstand en de bescheidenheid heeft gehad om die mensen ook allemaal aan te spreken en te laten meedoen op een plaat die zo akelig perfect klinkt, dat je bij momenten geneigd bent te vrezen voor wat hierna nog kan komen.

Nu, dat zijn overduidelijk zorgen voor (veel) later, want het is zonder meer duidelijk dat PennyLeen met dit heerlijke dozijn songs nog even zoet is: de podia wenken, de zalen stromen ongetwijfeld vol en dat is haar, wat mij betreft, tenvolle gegund. Kijk: wie een dergelijke waaier aan genres beheerst, wie een zo wendbare stem heeft, wie zo trefzeker kan formuleren…die hoeft zich weinig zorgen te maken: alles komt goed. De bewijzen voor die stelling liggen voor het grijpen op deze plaat:”This Old House”, bij voorbeeld, één van de samenwerkingen met Martin van de Vrugt en versierd met de mooie steelgitaarklanken van Marcel Gerritsen en een schitterend backing koortje, kan moeiteloos naast veel Amerikaanse producten staan. “I’m Coming Home” drijft dan weer op een fantastische toetsenpartij van Gabriël Peeters en smeekt om een versie door Anouk. Op “Help Me” zingt Venice’s Mark Lennon mee en elke keer dat ik dit nummer hoor, vraag ik me af hoelang het duurt voor Jan-Willem Roy hiervan de allerdefinitiefste versie mee gaat inzingen.

Waarmee ik maar wil zeggen: deze plaat is zo gevarieerd, dat ze geen seconde verveelt: of het nu pure powerrock à la Anouk of Beth Hart is, of meer soulgerichte, jazzy pop, waarbij je aan Margriet Eshuys denkt of het pure luisterlied, zoals de absolute topper “Without Remorse”, dat ik wel door iemand als Toni Childs overgenomen zou willen horen, PennyLeen brengt het allemaal moeiteloos maar niet achteloos: het zijn de beléving en de doorleefdheid van de vertolkingen, die deze plaat tot het juweeltje maken dat vanaf nu makkelijk zat te verkrijgen is voor ieder die oren aan z’n kop heeft. Eén ding nog: zelden een zo mooie song over verliefdheid gehoord als “Free Fall” ! U bent gewaarschuwd!

(Dani Heyvaert)


Artiest info
Website  

facebook

info: Hans Broere Promotions

 

video