DEREK AND THE DIRT - ALL TODAY’S WORDS

 


'
Vintage Derek And The Dirt, bijna naadloos aansluitend op het vroegere werk, maar tegelijk een nieuwe start voor een herboren groep via elf sterke songs’

In 1989 besloten een handvol jongeren uit het Gentse om de hemel te bestormen. Zanger-gitarist-songsmid Dirk ‘Derek’ Dhaenens en gitarist Pim De Wolf waren het gezicht van Derek And The Dirt. De eerste single ‘Oh By The Way’ was niet zomaar een visitekaartje, maar bleek een oorwurm, die een aantal keren tegen internationale faam aan schurkte, maar dat beetje geluk ontbrak. Zo werd er een kortere versie van gemaakt toen er bepaald interesse was vanuit de UK, maar een dispuut over rechten nekte dit project. Eerste langspeler ‘Derek And The Dirt’ (op CNR in een productie van de toen nog niet zo bekende Thé Lau) deed het verre van kwaad, zozeer dat opvolger ‘Love’s Exaltation’ (in handen van topproducer Paul Despiegelaere, die met The Machines de Rock Rally 1980 won) bij EMI onder dak kwam. Er volgden nog ‘Fourplay (The Acoustic Album)’ en ‘Insanity’, tweemaal geproduceerd door Patrick Riguelle, maar stilaan raakte het op. Aan het eind van de rit kwam ook pianist en hammondspeler Yves Meersschaert de band vervoegen, een versterking, maar het doek viel in 1993, ondanks een poging om met Weez! een doorstart te doen met een deel van de groep. Finaal? Zo zag het ernaar uit.

Maar de groesleden hadden het nog lange niet gehad met de muziek. Eerste drummer Jan De Vos bouwde een fraai oeuvre op met Franse songs en, als JD Fox, hommages aan groten van de Muscle Shoals FAME studios als Spooner Oldham en Donnie Fritts. Derek bouwde een loopbaan op als singer-songwriter in Engels en Frans, en zelfs Nederlands en Spaans (een tiental cd’s en ondertussen) Hij leverde bepaald sterk werk, nog niet zo lang geleden zelfs met getoonzette poëzie van Arthur Rimbaud en Jotie T’Hooft (Derek bracht ‘T’Hooft en Rimbaud’ samen met violist Renaud Ghilbert uit) Op de Gentse Feesten is zijn Place Musette, (vooral Frans) chanson met gasten, een begrip geworden (sinds vorig jaar ook op TAZ) In heel veel projecten stond Yves Meersschaert hem bij, o.a. in Derek & Vis(wat met ‘Petit Lapin’ zelfs een huppelende radiohit opleverde) terwijl Yves zelf formaties als Citron Bleu (met Nils De Caster) en Le Grand Bateau had, en sideman speelde voor onder veel meer Bruno Deneckere. Er was zijn werk voor Ultima-Thule (de ‘GOMAARtrilogie’) Sinds 2012 runt hij studio room13, wat tot nog veel meer contacten en opdrachten leidde. U kent het intussen wel: veel te veel om op te sommen. Pim De Wolf zat ook niet stil: zo was hij gitarist bij o.a. Speaking T, Helsinki, Goudi, Tommigun en vooral het succesrijke Thou, maar was ook mixer bij Das Pop en Arno, en tevens effectenbouwer, o.a. voor Goose. Hij houdt zich ook bezig met bouw en reparatie van gitaar- en baseffecten.

In elk geval zag het ernaar uit dat de data ‘1989-1993’ op de grafsteen van Derek And The Dirt zou blijven staan. Maar vele fans van het eerste uur vonden dat het verhaal niet af was. Derek werd regelmatig gepolst of er misschien een kans was dat… En of hij nog eens even ‘Oh By The Way’ kon spelen… De nostalgie bleek niet makkelijk uit te roeien. En ook bij Derek en Pim zelf begon het te kriebelen. En dus verrees Derek And The Dirt als een Fenix uit zijn as. Vanaf de start was er het besef dat niemand gediend was met een doorslagje van vroeger. Aan nostalgie hadden ze geen boodschap. Het had immers geen zin daarvoor om de eigen creatieve flow te doorbreken. Natuurlijk worden oude songs live nog gespeeld, maar er kwamen nieuwe songs, die illustreren dat de heren op een kwarteeuw tijd (zo lang is het al geleden…) gegroeid zijn. Derek is als tekstschrijver enorm gegroeid en Pim is als gitarist en arrangeur ook niet stil blijven staan. Voor Derek komt er nog bij dat hij al die tijd solo of in klein verband speelde, duo, trio, meestal akoestisch. Hij heeft wel een eigen band, die hij van tijd tot tijd van stal haalt, maar daar is hij de frontman van en die staan vrij ver van de rock-‘n-roll (al weten we uit ervaring dat ze een potje kunnen rocken als zich dat aandient) Bij Derek & The Dirt is hij per definitie één van de boys en van jetje geven zit in het DNA. Yves Meersschaert is uiteraard opnieuw aan boord. Voor de ritmesectie moest men op zoek naar nieuwe mensen en men zocht ervaren muzikanten die power en finesse verenigen: bassist Philippe De Vuyst speelde bij Les Truttes en Waldorf, Frederik Van den Berghe speelde bij Arno, Adm. Freebee, The Whodads, PJDS, Mambo Chillum, maar ook Koen De Cauter (Nomad Swing), Fapy Lafertin en jazz bij South Of The Border, enorm veelzijdig dus.

Het reünieconcert ging verleden jaar door in de Manuscript in Oostende. Van heinde en ver kwam men naar het kleine café. Vorige zomer gingen nog een paar concerten door. Het was dus tijd om het nieuwe werk op geluidsdrager te zetten. Dat werd ‘All Today’s Words’ en die etaleert meteen waarom onze lange inleiding nodig was: dit is vintage Derek And The Dirt en sluit bijna naadloos aan op het vroegere werk, maar het is tegelijk een nieuwe start voor een herboren groep via elf sterke songs, waarvan sommige echo’s bevatten van Dereks solowerk. De cd opent gespierd met ‘Butterfly’ dat zich optrekt aan de krachtige slagzin ‘You run my mind’. Derek spreekt zelf van een ‘rockende Iggy Pop’ en daar kunnen we heel goed inkomen. Ook ‘We Still Feel’ houdt het spannend met heerlijk drumwerk van Van den Berghe. We krijgen hier het verhaal van de elektrische Guildgitaar die Derek altijd mee heeft op reis. Hij heeft daar een uitstekende technische reden voor, maar er is nog iets bijzonder aan. Hij kreeg ze cadeau in New York in 1994 van zijn toekomstige vrouw. Een puntig parlando gaat vooraf aan een potige gitaarinterventie. De Wolf is trouwens doorlopend goed op dreef. ‘Out Of Your Town’ neemt wat gas terug maar is al even intens. Het is gebaseerd op ‘Droogdok’, lied uit Dereks solo-met-full-bandplaat ‘Onder de Wolken’ (2014) ‘Come On’ neemt het op voor de vluchtelingen, omdat iedereen recht heeft op een menswaardig bestaan. Het ‘come on’ valt niet mis te verstaan. ‘My Mistakes’ werd naar verluidt in een handvol minuten geschreven en er is daarna geen spetter meer veranderd aan dit onverwacht zonnige lied, drijvend op een aanstekelijke gitaarriff.

Sugar’ is dan weer een flink stuk rauwer… en tegelijk, heu, zinnenprikkelend. Het is namelijk een regelrechte verleidingssong, beslist de smeuïgste song van de plaat. Of het ‘to have and to hold’ in het refrein, in het licht van de luchtige toon, wel zo gemeend is, is een andere zaak. Maar alles is fair in de oorlog en de liefde. ‘Yes I Can’ verwijst natuurlijk naar de uitspraak van Obama, maar Derek betrekt het op een relatie. Het lied is geënt op ‘Oui je t’aime’, de schitterende love song uit ‘Ca va mon ami’ van 2008 (waarom dit nooit een wereldhit werd, zullen we wel nooit begrijpen) Derek And The Dirt maken er een soort hymne van, niet zonder herinneringen op te roepen aan ‘Oh By The Way’. Ook in deze uitvoering blijft het overeind, al is zijn Franstalige origineel quasi onovertrefbaar. Het volgende ‘Closing The Gap’ is een herneming van een oudere song. Die schreef hij op 31 december 1999 terwijl de wereld zich opmaakte om een nieuw millennium te vieren of integendeel wegkroop uit angst voor de ‘millenniumbug’. De band stort zich gretig op die behoorlijk sombere bedenkingen (al blijft het volgens Derek ook op die dag business as usual) Pim laat zijn gitaar nogmaals alle hoeken van de studio zien. Luc De Vos, ja, die van Gorki, inspireerde ‘Stop The News’, de laatste powersong uit deze collectie. Hij drijft op een verleidelijke, maar onuitvoerbare gedachte

De slotsongs tonen een andere kant van de band: ‘Mirror’ begint ingetogen (fraai gitaarwerk!) maar bouwt op, de ingehouden strofes ontploffend in het refrein, pomp and circumstance. Boeiende tekst ook. Afsluiter ‘On You Live’ is een ontroerende hommage aan Marc Hoflack, de veel te jong gestorven fotograaf en lichtman, de ‘Indiaan van de Brugse Poort’ en jarenlang de grote bezieler van Bij’ De Vieze Gasten, concertzaal in Gent met een uitgesproken en boeiende sociaalartistieke buurtwerking. De ‘Indiaan van de Brugse Poort’ kijkt vanaf de eeuwige jachtvelden ongetwijfeld geamuseerd toe hoe Derek And The Dirt eindelijk opnieuw zijn favoriete muziek beoefenen. Samengevat: fans van de ‘oude ‘Derek And The Dirt’ zullen niet bedrogen zijn aan ‘All Today’s Words’. De anderen? Old school rock-‘n-roll is misschien niet meer trendy, maar het zou ons niet verwonderen als deze cd ook nieuwe aanhangers vindt. Een goeie plaat blijft per slot van rekening een goeie plaat. You still run my mind, D&TD!

Antoine Légat.

Nieuw album van Derek & The Dirt is te bestellen via bol.com en zal binnenkort ook wel in de winkels liggen.
Tijdens de cd voorstelling op zaterdag 3 maart  in NTG Gent zal hij ook te koop zijn.

Voorstelling cd in NTGent, Sint-Baafsplein om 19u30 op zaterdag 3 maart 2018

 

 

Artiest info
Website  

facebook

Booking: Noelle
info@derekandthedirt.be