MIKE ROSS - JENNY’S PLACE

Ik ben totaal niet vertrouwd met het werk van deze Engelse bluesman, die kennelijk ook een geut rock door zijn aders heeft stromen, en die, zo leert mij het wereldwijde web, in een vorig leven al samenwerkte met Chris Robinson en Steve Earle. Daar leer ik ook dat Ross een drietal jaar geleden onder eigen naam debuteerde met “Spindrift”, dat flik Americanagetint was en heel goed onthaald werd in de pers. Dat brengt me niet veel verder, want ook die eerste soloplaat ken ik niet en dus moet ik het helemaal doen, met wat ik hoor over deze nieuwe. Dat blijkt eigenlijk een soort remake te zijn van een negental nummers dat een jaar of twee geleden alleen op LP verscheen, onder dezelfde titel: de nummers staan er allemaal op, maar kregen een opknapbeurt en worden hier op CD aangevuld met zes live tracks, waarvan niet duidelijk is wanneer ze werden opgenomen.

Als je met zoveel onbekende factoren en onduidelijkheden zit, blijft er maar één uitweg: luisteren. En dat ging zo: opener “Bamboozled” ademt een seventies sfeertje uit, waarin een stevige gitaar, een houthakkende drums en een vet hammondorgel de strijd aangaan met een stem, die zich niet meteen van honderdtwintig andere onderscheidt en die het midden houdt tussen hardrock en harde rock. Dan volgt “The Big Picture”, dat me, mede dankzij de soulvolle koorzang, meer dan een beetje aan Frankie Miller doet denken en op mijn waardenschaal komen we dan in de buurt van OK+.

Met “Dakota Rolling” lijkt het dan richting Highway te gaan en die song is OK, al vind ik dat de stem hier tekortschiet tegenover de knappe gitaar. Met “Coffee Can Telephone” zitten we helemaal in de blues, wat met “Baby I Love You” nog wat kracht bijgezet wordt, met alweer een flinke dosis Frankie Miller als toetje. Pas vanaf dan, met “Harpo” zijn we helemaal waar we van bij het begin hadden moeten zijn: dit is vuile, zompige blues, die uitermate geschikt is voor donkere kroegen of doorrookte bluesfestivals.

“Jenny (Sun Goes Down)” blijkt aan mevrouw Ross opgedragen te zijn en klinkt helemaal alsof wijlen Tom Petty snelsnel even teruggekomen is om een paar onuitgegeven tracks van zijn hand -“Loveslide” speelt in dezelfde categorie- mee te komen inzingen. Heerlijk nummer is dit en dan pas komt de hoofdschotel ernaar: met voorsprong het beste nummer van de plaat, is “Dark Power”, een schitterende tragen blues van bijna acht minuten, waarin stem en gitaar wel knap met elkaar duelleren.

Dat maakt dat we een plaat hebben, die, in mijn oren, danig ongelijk klinkt en pas vanaf halfweg lijkt gevonden te hebben welke richting ze uit wil. Gelukkig zijn er de zes bonustracks: die laten maar al te goed horen, waartoe Mike Ross live in staat is en dat kleine half uurtje live bonus, tilt uiteindelijk de hele plaat flink omhoog. Misschien moet ik de man en zijn band maar eens live gaan bekijken, al denk ik dat dat mijn indruk van vandaag -en de voorbije dagen- nauwelijks zou wijzigen: live klinkt Mike Ross geweldig, maar de studiosongs van deze plaat zijn te ongelijk van kwaliteit. Vind IK.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Label: Taller Records / At The Helm Records

video