JON SHAIN – GETTIN’ HANDY WITH THE BLUES

 

“ Solo acoustic fingerstyle and vocal arrangements of blues and rags from WC Handy & associated artists... “

Met Jon(athan Bruce) Shain halen we een akoestische fingerstyle gitarist en singer-songwriter uit Durham, NC, in huis. Hij werkte al samen met bands als WAKE (op het album ‘Wake’ [1997]) en (aanvankelijk met bassist John Whitehead & later met drummer Mark Simonsen) in de “psychedelic” bluegrass band Flyin’ Mice (o.a. op de albums ‘So Hi Drive’ [1991] en ‘Brighter Day’ [1994]).

Shain stond al op het podium met Jorma Kaukonen, David Grisman, Jackson Browne en John Hiatt en maakte in de jaren ’80 deel uit van The Slewfoot Blues Band, de band van Big Boy Henry. Shain treedt ook op met het Jon Shain Trio, zijnde zijn vaste begeleiders op het podium: F.J. Ventre op staande bas, John Currie op dobro en gitaar en Bill Newton op mondharmonica.

Solo concentreet Jon Shain zich de laatste jaren vooral op zijn akoestische fingerpicking gitaarstijl, die hij door de jaren heen zodanig geperfectioneerd heeft en die hij, tijdens lessen aan leergierige jonge muzikanten, probeert door te geven. Blues en folk zijn de twee muziekgenres die erg nauw bij elkaar aanleunen en waarin hij zich verder probeert te bekwamen.

“ A Tribute to the Legency of W.C. Handy “

Jon Shain stond opnieuw in de studio voor een eerbetoon aan “het Nalatenschap van W.C. Handy”. Het album ‘Gettin’ Handy With the Blues’ kwam er op vraag van de Craven Arts Council & Gallery in New Bern, NC en zet na uren voorstudie W.C. Handy opnieuw in de kijker. Voor hen die W.C. Handy nog niet kennen, een beknopte biografie van deze Afrikaanse Amerikaanse leraar en kornet speler, de “vader van de blues”.  

William Christopher Handy (1873-1958) was al heel jong een groot muzikaal talent en had vooral een voorkeur voor de populaire zwarte muziek die hij in zijn omgeving hoorde. Zijn familie echter verbood hem zich daarmee in te laten. Stiekem kocht hij een kornet (hoorn) en leerde zichzelf deze te bespelen. Hij werd leraar, maar zijn passie bleef muziek. Met zijn "Lauzetta Quartet" ontvluchtte hij Alabama en vertrok naar Chicago, om uiteindelijk terecht te komen in St. Louis. Daar vond hij een echtgenote en sloot hij zich in 1896 aan bij een reizend muziekgezelschap, de Mahara's Minstrels, dat optrad op feesten en partijen. De Mahara's Minstrels reisden de drie volgende jaren door de VS en Cuba. Handy deed veel kennis op over de diverse zwarte stijlen die hij hoorde. Toen de Mahara's Minstrels Alabama aandeden, besloot Handy zich daar weer te vestigen en kon hij er werken bij de enige zwarte universiteit van de staat. In 1909 verliet Handy Alabama definitief en vestigde hij zich in Memphis. Hier schreef hij zijn wereldberoemde “Memphis Blues”. Daarmee was hij een van de eerste blanke, die blues componeerde. Handy wordt “vader van de (gecomponeerde) blues” genoemd. Hij concentreerde zich in de daaropvolgende jaren vooral op het componeren, in plaats van het spelen. In 1914 publiceerde hij zijn bekendste compositie “St. Louis Blues”. Na een ongeluk in 1943 werd Handy volledig blind. In 1958 overleed hij in New York. 150.000 mensen bezochten zijn begrafenis. Het centrale plein in Memphis is naar hem genoemd en in zijn geboorteplaats Florence wordt jaarlijks een muziekfestival met zijn naam gehouden. Postuum werd Handy in 1983 opgenomen in de Nashville Songwriters Hall of Fame, in 1987 in de Alabama Music Hall of Fame en in 2012 in de Memphis Music Hall of Fame.

Op het album staan uiteraard Handy’s meest populaire (lees: gewaardeerde) songs als “The Memphis Blues” (1912) en de opener “St. Louis Blues” (1914), maar ook andere blues standards als “Beale Street Blues” (1917) en “Joe Turner Blues” (1915). Van Handy’s tijdgenoten nam Shain “Fuzzy Wuzzy Rag” (van Al Morton), “Crazy Blues” en “That thing Called Love” (twee nummers van Perry Bradford) op. “Deep River Blues” is dan weer een nummer van Eddie Green dat Green met Lucille Marie Handy, Handy’s dochter, componeerde.

Jon Shain nam voor dit tribute album voldoende zijn tijd om aan W.C. Handy’s songs te “werken”. Hij scheef nieuwe arrangementen van de band opnames voor solo akoestische gitaar en hij herbewerkte de teksten waar nodig, maar deed nergens de originals onnodig “geweld” aan. Dank zij ‘Getting’ Handy with the Blues’ krijgt W.C. Handy de update die hij vandaag de dag nog steeds verdient. Zangeressen als Bessie Smith, Mamie Smith en Ethel Waters wisten in de jaren ’20 al heel goed waarom!

Eric Schuurmans

 

 

Album track list:
01.”St. Louis Blues” [1914] – 02.”The (New) Memphis Blues” [WC H, George Norton - 1912] – 03.”Beatle Street Blues” [1917] – 04.”Aunt Hagar’s Children Blues” [WC H, J. Tim Brymn - 1920] – 05.”Joe Turner Blues” [1915] – 06.”Fuzzy Wuzzy Rag” [Al Morton - 1915] – 07.”Crazy Blues” [Perry Bradford - 1920] – 08.”That Thing Called Love” [Perry Bradford - 1919] – 09.”Deep River Blues” [Eddie Green & Lucille Marie Handy - 1924] – 10.”Down Home Blues” [Tom Delaney 1921] – Written by W.C. Handy and/or as [noted] ℗ 2018 – Produced by Jon Shain & FJ Ventre

Album line-up:
Jon Shain: guitar & vocs

Discography JON SHAIN:
Getting’ Handy with the Blues – A Tribute to the Legacy of W.C. Handy [2018] | Crow the Dawn, with Joe Newberry [2016] | Reupholstered [2014] | The Kress Sessions [2011] | Ordinary Cats [2013] | Winter Waits [2010] |  Times Right Now* [2009] | Army Jacket Winter [2007] | Home Before Long [2005] |  No Tag, No Tail Light [2003] | Fools and Fine Ladies [2001] | Brand New Lifetime [1999] || *with Jon Shain Trio

Artiest info
Website  
 

CD Baby

Label: Jon Shain / Flyin’ Records

video