SAIED SHANBEHZADEH - POUR-AFRIGHA

Het gebeurt niet al te vaak dat we hier muziek uit Iran te beluisteren krijgen en al helemaal niet de muziek van de Baluchi-Iraniërs. Baluchistan is een relatief kleine woestijn-en-bergen regio in Zuid-West Azië, die zich uitstrekt over een deel van Iran, een deel van Pakistan een een deel van Afghanistan. Uit het Iraanse deel van dat volkerenland is Saied Shanbehzadeh afkomstig. Hij leeft sinds 2000 in Frankrijk en, sedert hij in 2005 bij verstek veroordeeld werd door het Ayatollah-gerecht, wegens “godslastering”, omdat hij in een theaterspektakel verwijzingen zou gemaakt hebben naar bepaalde religieuze rituelen, kan hij zijn moederland niet meer binnen, aangezien hem daar een paar jaar gevangenisstraf en enkele honderden zweepslagen wachten. Wat oorspronkelijk dus een studieverblijf in Frankrijk was, is intussen een ballingschap geworden en, als je de huidige situatie in Iran bekijkt, zit er ook op dat punt niet meteen een gunstige evolutie aan te komen; wat muzikanten, die van zichzelf al creatief zijn, nog tot extra inspanningen noopt.

Saied is oorspronkelijk als percussionist opgeleid, maar, mede omdat de traditionele instrumenten en de rituelen waarin die gebruikt werden, langzaamaan uitsterven, schoolde hij zichzelf om tot meester op de sax, op de neyanban (een soort doedelzak) en de neydjouffi (een dubbelriets klarinet), instrumenten waarmee hij meer en meer in de richting van de jazz ging experimenteren. Onderweg kwam hij Rostam Mirlashari tegen ook al een banneling, die in Zweden terechtkwam. Dat is een geweldige zanger, die de bijnaam “Prince van Baluchistan” opgekleefd kreeg en die in en om Zweden al heelwat naam maakte met zijn groep Golbang en in het voorbijgaan ook een paar wereldmuziekfestivals uit de grond stampte. Met gitarist Manu Codjia werkte Saied al vroeger samen op de CD “Zar” en zoon Naghib heeft zich de voorbije jaren op percussievlak opgewerkt tot een niveau dat papa nooit gegund was.

Met dat viertal en met de zijdelingse vocale hulp van Sheida Bozorghmer trok Saied de studio in om een pakket van elf lange nummers op te nemen, die samen flink langer dan een uur duren; ze zijn door het kwartet gecomponeerd, maar erg traditioneel van opzet en aanpak, zij het dat er nogal wat knipoogjes zijn naar jazz en electro. Dat levert een erg beluisterbare, maar redelijk veeleisende plaat op, die heel mooi illustreert hoezeer muziek een evoluerende materie is, waarbij allerhande kruisbestuivingen plaatsvinden en het momentum een heel belangrijke rol kan spelen. Zo krijg je hier met afsluiter “Shah Soltan” zelfs een zweempje blues te horen, terwijl folk en jazz voor de rest van de plaat toch de hoofdmoot vormen.

Weet u, misschien gaat u best even op zoek naar de titelsong van de plaat: die geeft u, mits u nadien de al vermelde afsluiter er achteraan plakt, een prima idee van wat u kunt verwachten. Laat het me zo stellen: wie vandaag nog alleen maar schalmeien en klagende herders verwacht bij de term “muziek uit Iran”, die zal zijn mening serieus moeten herzien!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
   
 

label : Buda Musique
distr.: Xango

video