TOOTARD - LAISSEZ PASSER

 

Ik weet het: vergeleken met de “echte” specialisten, hink ik achterop met mijn recensie: deze plaat is, wanneer ik deze lijnen uittik, exact een maand geleden verschenen en dus hebben zowat alle kenners hun artikeltje al gepleegd, wat maakt dat ik het risico loop een of andere boot te missen. Tja, dat weze dan maar zo: ik heb de moeite genomen de plaat een paar dozijn keren te beluisteren vooraleer ik er wat over schrijf en dat heeft grondige redenen; deze plaat zou namelijk wel eens het begin kunnen zijn van iets heel moois…

Eerst even situeren: we kennen, tenminste als we oud genoeg zijn, allemaal het onzalige conflict in het Midden-Oosten, dat in 1967 leidde tot het uittekenen van de landkaart, die we vandaag nog altijd kennen. Dat de belangen van de één daarbij zwaarder werden aangerekend vanwege hun beschikking over bepaalde bondgenoten, leidde tot de ronduit onzalige oplossing dat de Palestijnen in een de facto kamp werden opgesloten -we kennen intussen ook de nederzettingenpolitiek van de Israeli’s- en dat de Golan-hoogvlakte Israëlisch grondgebied werd, zonder dat haar bewoners echter Israëlische staatsburgers werden. Nee, die mensen moeten het stellen met een gedoogd verblijf van onbepaalde duur, maar ze worden nergens bij betrokken en kunnen nergens heen, want ze hebben geen paspoort en geen nationaliteit, hoewel ze Syrische roots hebben. Als ze willen reizen, moeten ze een “laissez-passer” hebben, een document dat ze wel kunnen aanvragen, maar waarover op nogal willekeurige wijze beslist wordt.

Dàt is de achtergrond waartegen de gasten van TootArd opgroeiden in Majdal Sham op de Golan hoogvlakte. De broers Hasan en Rami Nakhleh begonnen rond 2008 muziek te maken en, zoals dat vaak gaat, werd reggae één van de bepalende factoren in hun groepsgeluid. Een eerste plaat werd in eigen beheer uitgebracht en deed net voldoende stof opwaaien om de band onder de aandacht van Glitterbeat te brengen. Zoals de trouwe lezer weet, is dàt de jongste jaren zowat hét criterium voor het zetten van een volgende stap, namelijk die van de wereldwijde ontdekking.

Nadat de bandleden, in de nasleep van die eerste platen heel veel hadden opgetreden in de regio, vonden ze in 2014, dat ze in kringetjes begonnen te draaien en trokken ze er voor even de stekker uit: de bandleden zwermden uit in alle windrichtingen en na twee jaar werd het gemis aan elkaar te groot en namen ze de draad weer op, met in hun rugzak de ervaringen, die ze hadden opgedaan in de verschillende buitenlanden, waar ze heen gereisd waren en de tweede plaat, deze “Laissez Passer” is daarvan de neerslag: tien bijzonder knappe, gevarieerde songs, die je ruim veertig minuten lang in de ban houdt. Vanaf de openende titelsong, een haast juichende song, die antwoordt op de vraag “wie ben je?”: “Ik heb geen land, geen nationaliteit, maar ik ben een Oud-speler”, over de eerder “klassieke” desertblues opbouw van “Musiqa” of het haast volledig instrumentale “Sahra”, waarin de sax van Amr Mdah volop kan schitteren, tot het feestelijke ska-meets-Mali nummer “Oya Marhaba”, het verrassende “Roots Rock Jabali” en de mijimerende afsluiter “Syrian Blues”, waarin toch weer de heimwee naar het Syrische moederland doorschemert, is dit een plaat, die van A tot Z boeit, dansbaar is en tegelijk tot denken aanzet.

De band zelf vermeldt Tinariwen als belangrijke invloed. Dat verbaast me niet, maar tegelijk gaan ze, net als bv. Tamikrest, dat tikkeltje verder en breiden ze hun idioom aanzienlijk uit. Daar kan ik alleen maar ontzettend blij om zijn en ik zou de heren radiomakers, die deze CD allicht ook als promo ontvingen, toch willen vragen ze ook eens te belùisteren, zodat ze deze fraaie muziek in hun programma’s kunnen inpassen…

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

label: Glitterbeat
distr.: Xango

video