BKO - MALI FOLI COURA

Dit is de tweede plaat van het kwintet Malinese muzikanten - de eerste dateert van vier jaar geleden, toen de band nog als BKO Quintet door het leven ging-, dat vanuit Frankrijk opereert en als groepsnaam de afkorting van de luchthaven van Bamako gekozen heeft. De muziek van het vijftal is in traditie geworteld -je hoort er zowel de verhalen en de stijl van de Mandingue Griots in, als de manier van zingen van de Bambara-jagers- maar is verder heel erg gemoderniseerd, lees geëlektrificeerd, wat leidt tot scheurende passages en bij momenten pure rock, inclusief wah-wah pedaalgebruik en erg vol klinkende drums.

Hét sterke punt van deze plaat is nochtans de zang: het kwintet telt met Fassaro Sango en Adama Coulibaly twee “pure” zangers, die geen instrument bespelen, behalve hun eigen stem en die daarenboven ook nog eljk een “back up” vocalist hebben. Ook Ibrahima Sarr, die djembé speelt en drummer Ayméric Krol nemen vocalen voor hun rekening, zodat eigenlijk alleen ngonispeler Abdoulaye Kone de enige niet-zanger van de bende is.

Met zoveel stemmen, kan het niet anders dan dat je aandacht vooral door de zang getrokken wordt: die koorzangen, die gutturale klanken, ze grijpen je vast en dat wordt nog sterk onderstreept door de indrukwekkende percussie-elementen, zoals bij voorbeeld in “Dirty Donso”, een bezwerende songs, waarbij je niet weet waar eerst naar te luisteren. Ik mocht het ondervinden: deze CD vereist wat inspanning: de ritmes zijn zodanig complex en fascinerend en tegelijk aanstekelijk, dat je in de problemen komt: enerzijds wil je dansen en tegelijk wil je luisteren, wat dan weer de kwaliteit van je danspassen serieus ondermijnt. ij momenten neigt dit naar Afrobeat, zoals in “Mali Liberela” soms is het eerder traditioneel-ruraal, zoals in “Salia”, waarin de instrumentale hoofdrol voor de ngoni weggelegd is, en op nog andere momenten gaan we eerder richtinch desert blues, zoals in “From Ségou to Nightmare”.

Op slotnummer “Mon Amour” komt singer songwriter Mathieu Boogaerts een deel van de vocalen voor zijn rekening nemen en dat die mens de Afrikaanse stijl onder de knie heeft, weten we maar al te goed: ooit had hij Tony Allen als drummer, wat toch wel iets wil zeggen en daarenboven woonde hij meerdere jaren in Kenia, wat zijn vertrouwdheid met de Afro-scene ook geen kwaad gedaan zal hebben. Dit alles samen levert een heel fijne plaat op die wellicht niet voor de grote fuiven bedoeld is, maar wel erg aangenaam weg luistert, vanwege de knappe combinatie zang/percussie.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

label : Buda Musique
distr.: Xango

video