KATE MACLEOD - DEEP IN THE SOUND OF TERRA

Ze heeft ongeveer vijftig jaar muzikantschap op de teller staan, Kate MacLeod en in kringen van liefhebbers van Amerikaanse folk, klinkt haar naam als een klok. Hier bij ons is ze -zo denk ik toch- bekender vanwege haar duo-platen met Kate Eggleston, maar ginds, over de grote plas, kent het hele wereldje haar en kent zij het hele wereldje. Het was dan ook niet meer dan een kwestie van tijd, voor zij, met de haar kenmerkende verbondenheid met de natuur en haar bezorgdheid erom, door het Entrada Institute in Wayne County, Utah, als “artist-in-residence” uitgenodigd zou worden en zo geschiedde in 2015.

Tijdens zo’n residentie kan en mag de artiest in kwestie, zonder dat hij/zij zich om de dingen van het dagelijkse leven hoeft te bekommeren, volop bezig zijn met de kunst en, wat Kate MacLeod betreft, leidde dat tot het schrijven van een klein uurtje muziek, opgedeeld in elf nummers of mini-suites, vaak in de titel gelinkt aan de plaats waar ze geschreven zijn:zo wordt er geopend met “Blue Sky Prelude”, en vind je titels met verwijzingen naar plaatsnamen als “Maxfield Parrish Sky”, “The Oregon Trail”, “Assonet Bay”, “The Train Across the Great Salt Lake”, “Ice on Lake Mohonl/The Mohonk Jig”, om slechts die te vermelden.

Dat schrijfproces leidt nu, na ruim twee jaar, tot deze CD, waarop Kate, met de hulp van een stel bevriende en/of door haar bewonderde collega-muzikanten, die elf nummers tot een geheel bijeenbracht. De helpende muzikanten zijn niet allemaal even bekend, maar namen als Darol Anger, Catherine Bent, Kevin Burke, Kat Eggleston, Skip Gorman, Mark Graham, Otter Creek of 3hattrio, moeten ook in Europa hier en daar een belletje doen rinkelen.

Kate Macleod heeft vele genres en stijlen onder de knie en je kunt in de verschillende nummers die genres en stijlen, of tenminste hun invloed, horen passeren: klassiek, old time, bluegrass en louter inCeltic gedrenkte folk. Kate noemt het “viofiddle”-muziek, omdat beide aspecten van het instrument dat nu eens als viool gebruikt wordt en dan weer een “fiddle” wordt, afwisselend aan bod komen.

Dat levert een erg mooi, fijn plaatje op, dat misschien een tikkeltje te veeleisend kan klinken, doordat er slechts één gezongen nummer op staat en dat is dan nog het afsluitende “Let The Dove Come In”. Ik kan me voorstellen dat veel mensen het wat moeilijk hebben met een zo grote dosis instrumentale muziek, maar hen kan ik slechts aanreiken wat Kate zelf schrijft op de hoes:

“I Looked at the world with my violin in hand,
at the rocks, the rivers, the sky and the sand
and these tunes are what my violin said”.

Dat klopt helemaal, en als je een beetje moeite doet, ontdek je vanzelf de schoonheid achter deze plaat en dat is toch echt wel het laatste om bang voor te zijn, niet?

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

CD Baby

video