DEAN OWENS - SOUTHERN WIND

Mag ik er een beetje van overtuigd zijn dat de naam van Dean Owens u niet meteen vertrouwd in de oren klinkt? Ik dacht het al en dus volgt nu enige duiding: Dean Owens is een Schotse zanger-muzikant-liedjesschrijver, die bij ons voor het eerst op de radar kwam als leider van The Felsons en later als voorman van The Whiskey Hearts. Een paar jaar geleden bracht hij ook een heel fijne plaat uit als duopartner van Amy Geddes onder de roepnaam Redwood Mountain. Op die plaat dook hij in de Alan Lomax-collectie en herschreef een aantal folksongs naar de tijd van vandaag. Ondertussen is Dean Owens ook onder eigen naam bezig: hij toerde al wereldwijd en was op podia aan te treffen naast Rosanne Cash, Emmyloy Harris, Steve Earle, Patty Griffin en Jason Isbell en uit die opsomming kun je zo’n beetje afleiden wat je te horen krijgt op zijn nieuwe, zevende soloplaat: Americana met flinke geuten heuse rock, maar tegelijk -net zoals dat bij Earle vaak het geval is- veel oog en oor voor wat ik gemakshalve de “Celtic Traditie” zou willen noemen.

Het is een beetje jammer dat ik geen CD-boekje meegestuurd kreeg, maar enkel het schijfje en dus kan ik u alleen meegeven dat de plaat in Nashville opgenomen is bij Neilson Hubbard en dat er een resem topmuzikanten meespelen, waarvan Will Kimbrough de enige naam is, die op het persblaadje vermeld wordt. Nochtans hoor ik bij momenten heerlijke backing vocals en zou ik wel willen weten uit welke strotten die komen, net zoals het mij zou interesseren te weten wie naast Owens en Kimbrough nog meer actief zijn op deze CD, bij voorbeeld, wie die schitterende trompetklanken produceert, die “Louisville Lip” naar Steve Earle-niveau tillen…

Want, beste lezer: dit is een ronduit heerlijke schijf, barstensvol knappe songs, die je vanaf het begin naar de keel grijpen: de opener heet grappigweg “The Last Song” en die steelt al meteen het hart van ondergetekende vanwege de “one, two, three, four”-start en een sound en ritme, die onmiddellijk aan Earle’s “Guitar Town” doen denken. Daarna volgt de titeltrack, die heel rustig begint, met een wat lijzig zingende Owens, maar gaandeweg worden laagjes en volume toegevoegd, zodat de song langzaam aan naar een geweldige gitaarsolo -ik vermoed van Kimbrough- op een ondergrond van orgel en een slotminuut, dit je simpelweg ademloos achterlaat. “Elvis Was My Brother” blikt nogal weemoedig terug op een niet echt gelukkige jeugd, waarin de verdwenen vader vervangen wordt door Presley “he’s the one who taught me everything”…knappe song, die ooit op een Travelin’ Wilbury-plaat had kunnen staan. Ik heb niet de ambitie om alle 12 songs te overlopen, maar graag vermeld ik toch het gospelgetinte “No Way Around It”, de klaagzang van “Bad News” en het prachtige, ingetogen “Love Prevails”. Ik had net zo goed enkele andere titels kunnen noemen, maar daar heeft u niet erg veel aan. De aanbeveling om dit dringend te gaan beluisteren, want dit is echt een parel van een plaat!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

label: At The Helm Records

video