KAREN JONAS - BUTTER

 

Met haar vorige twee platen, “Oklahoma Lottery” en “Country Songs” had de zangeres uit Fredericksburg, Virginia, al flink gescoord bij de specialisten van de Alt-Country en de “gewone”, hedendaagse country. Haar stemtimbre leent zich daar uitstekend toe en haar vernuft als songschrijver deed de rest. Het was dan ook met veel verwachtingen, dat deze “moeilijke derde” tegemoet gekeken werd en ik moet zeggen dat, wat mij betreft, de stoutste verwachtingen moeiteloos overschreden worden. Daar zijn een aantal redenen voor te bedenken: om te beginnen, is er de evolutie die de vrouw Karen Jonas heeft doorgemaakt. Ze is moeder van vier kinderen geworden en dus niet alleen maar vrouw, partner…meer: ze moet haar tijd nu anderszins verdelen tussen de verschillende doelgroepen die ze moet bedienen en ik zal de laatste zijn om te betwisten dat het ouderschap wat doét met een mens. Zoals Karen het zelf omschrijft: “in mijn leven gaat het tegenwoordig om evenwicht te vinden tussen de muzikante en de moeder, het gaat erom dat ik zelf taart bak én ze ook opeet.”

Tweede reden: net zoals ze op “Country Songs” haar speelveld uitbreidde van “Alt.” naar “heuse” country, breidt ze op de nieuwe plaat haar territorium nog wat uit en gaat ze over de muurtjes van blues, countryrock, big band jazz en soul kijken, zodat je al van bij de derde of vierde luisterbeurt weet dat dit een verrassend veelzijdige plaat geworden is.

Derde reden: Karen Jonas schrijft heerlijke teksten, zoals je dat van een volwassen vrouw weliswaar mag verwachten, maar al te zelden te horen krijgt. De stem, waarover ze beschikt is daar bovenop het gedroomde instrument om die soms pittige, soms ondeugende, vaak ironische teksten tot bij de luisteraar te brengen en in die zin is deze nieuwe plaat een reuzenstap in de richting van wat, aan de mannelijke kant, Lyle Lovett haar al een aantal jaren voordoet. Het lijkt bij Karen Jonas allemaal zo losjes uit de pols gezongen en gespeeld, het wordt soms verraderlijk lichtvoetig verpakt, maar heel vaak zitten er diepe gevoelens, dramatische of gewoon lachwekkende situaties uit ’s mensen leven en dito gedragingen achter dat scherm van opgewektheid.

Bij het lezen van de songtitel “Yellow Brick Road”, denk je natuurlijk onmiddellijk aan Elton John, maar daar heeft deze vrolijke song niks mee te maken: het is gewoon een nogal striemende aanklacht tegen de muziek-industrie, waar Karen, naar eigen zeggen, geen deel wil van uitmaken. In “My Sweet Arsonist” klinkt Karen, net als in “Gospel of The Road” als een kruising tussen Dolly Parton en Eilen Jewell, terwijl voor de titelsong naar de Big Band Jazz gegrepen wordt. De tekst daarvan is ronduit indrukwekkend en drukt in nauwelijks drie minuten uit, waar een vrouw/moeder.geliefde allemaal mee bezig is en wat er allemaal van haar verwacht wordt. Schitterend nummer is dat. In “Kamikaze Love” doet Karen heel bijzondere dingen met haar stem en gaat ze letterlijk duelleren met de knappe gitaarpassages van Tim Bray. Behoorlijk wat ragtime-elementen in “Oh Icarus”, een song, waarbij ik telkens weer aan k.d. Lang moet denken. Pure country alweer in “Mama’s First Rodeo” en”Dance With Me”, met een voordracht waar je gegarandeerd koude rillingen van krijgt, net zoals mijn armharen rechtop gaan staan van de blazers en het orgeltje in “Mr. Wonka”, dat naadloos overgaat in afsluiter “The Circus”, een super-heldere song over het moment waarop je wakker wordt en je je realiseert dat je een fout gevecht aan het voeren bent…Karen Jonas levert hier niet alleen haar meest veelzijdige plaat af, maar ook met voorsprong haar beste. De vorige twee waren heel goed, deze is superbe!

(Dani Heyvaert)


Artiest info
Website  
 

Bandcamp

Label: Yellow Brick Records

video