ENKEL - WE ARE ENKEL

Onbedoelde grappen zijn soms erg leuk: toen ik op het www-web op zoek ging naar informatie over dit Finse viertal uit de stad Kauhajoki in de West-Finse regio Zuid-Österbotten, kreeg ik massa’s pagina’s over onze “enkelband” te zien en was het pas toen ik de websitenaam van de band intikte, dat ik kwam waar ik wilde geraken. Maar dit terzijde… Enkel is dus, zoals gezegd, een Fins folkviertal, uitsluitend door meisjes bevolkt: Leija Lautemaja en Miia Palomäki spelen beiden melodeon alias diatonische accordeon, Maija Pokela speelt de ons intussen bekende kantele en Iida Savolainen is in de weer met de altviool.

Het viertal -ze omschrijven zichzelf als de girlpower van de folk- werd een vijftal jaar geleden opgericht en debuteerde drie jaar geleden met “Pappilan hääyö” en is nu aan een tweede plaat toe. Daarop vinden we tien nummers, de helft traditionals, de andere helft eigen composities van de verschillende groepsleden. Die nieuwe dingen zijn gemaakt met groot respect voor die traditie en als je er het CD-boekje niet bij haalt, kan je -zo denk ik toch- onmogelijk oud van nieuw onderscheiden, ook al omdat er niet meteen een melodie tussen zit, die ons bekend voorkomt.

Dat komt natuurlijk ook, omdat de nieuwe stukken geschreven zijn volgens oude formules: een quadrille als opener “Lempi-Ihmisille” is aan bepaalde vormvereisten onderworpen, wat ook geldt voor een polka (“From Kauhajoki with Love” of “Havuja!”) of een wals (Iltalypsy”). Die keuze komt de homogeniteit van de plaat alvast ten goede: de dames spelen prime en beheersen hun instrumenten helemaal, zoveel is zeker, maar toch zijn het de gezongen nummers, die er bovenuit steken. Dat geldt bij uitstek voor het koninginnennummer van de plaat, het ruim vijfenhalve minuut lange “Merimien muija” een droevig lied, gezongen vanuit het personage van een vrouw, van wie de man op zee vaart en dus lang van huis is en zwaar gemist wordt. Da’s een heus klassieke folkballad, waarin de stemmen mooi tot uiting komen. Wat daar onmiddellijk op volgt, “Siskoille”, is een echte worksong, gebaseerd op een gedicht uit 1925 over gendergelijkheid. De schrijfster ervan,Hanna Lehtinen, was een Finse, die naar de States migreerde en een waar symbool werd in de vrouwenbeweging en dat de vier jonge meisjes uitgerekend hààr in herinnering brengen, bewijst eens te meer, dat het hun menens is, met dat respect voor het verleden.

Dat alles samen, maakt van deze plaat weliswaar nog geen meesterwerk, maar dat dit viertal een potentieel meesterwerk in zich draagt, is zonder meer duidelijk. Nu moeten we het -voor even dan toch- nog hebben over een heel mooie, traditioneel klinkende folkplaat.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Label: Nordic Notes

video