JACK BON TRIO - STANDING ROCK

Het is een mooie referentie als je meermaals bij één van je concerten als de ‘Franse Rory Gallagher’ wordt aangekondigd. Gitarist Jack Bon, opgegroeid in Lyon, inhaleert en beleeft zijn blues echter vanuit zijn eigen unieke Franse ziel, schrijft en zingt deze met passie en is reeds meer dan drie decennia lang actief in het Europese bluesrockcircuit. Vooreerst in de boogie/rockformatie ‘Ganafoul’, maar sinds 2012 frontman bij het wisselend ‘Jack Bon’ Trio/Combo, bleef hij zijn eerste invloeden getrouw, een mengeling van Afro-Amerikaanse bluesritmes, ZZ Top explosies en Rory Gallagher dynamisme. In de loop der jaren paste hij die invloeden aan aan zijn eigen inventief en vurig Romaans temperament. Met Chris Michel op bas en Rudy Rosselli op drum, nu als het ‘Jack Bon Trio’, bracht hij dit vierde album uit, nadat het vorige ‘Colors Of Blues’ -onder de naam ‘Jack Bon Slim Combo’- alom werd geprezen. Ook in dit album vind je eenzelfde hypnotische grooves terug die de rockblues en boogie van Jack Bon zo aanstekelijk maakt, waarbij zijn gitaarvirtuositeit het vuur nog laat opvlammen.

Met zijn typische zeemansklak, een herinnering aan zijn vader, straalt hij het charisma uit van de leidsman van een scheepscombo die zijn bandleden door woelig wateren gidst in het kielzog van bluesmannen als Chuck Berry, Willie Dixon of zelfs Keith Richards. Maar hij schreef zelf alle songs, op twee uitzonderingen na, een cover van Bob Dylan en Slim Harpo’s ‘I’m A King Bee’ met wederom een aanstekelijke ritmesectie. Die songs lijken wel uit eigen ervaring of herinneringen te ontspringen, zoals het haast wrange ‘Another Friend Is Gone’ met een desperate ondertoon of het verbitterde ‘It’s Your Turn’. Ook gaat zijn medeleven uit naar de daklozen, zoals in ‘It Could Be You, It Could Be Me’, haast een hymne met in gedachte het lot dat eenieder kan overkomen als een terugslag in het levenswiel. In het rockende ‘Long Big Fight’ is het alsof hij op de barricade staat in plaats van op een festivalpodium. En in de slowblues ‘The Day You Left Me’ schrijnt de tristesse nog na.

Toch lijkt het alsof zijn hartenwens, zijnde een ‘Boogie Man, Rock and Roll Singer’ de overhand houdt. ‘Gone So Fast’ en ‘Saturday Night’, een song uit zijn 'Ganafoul’ periode, liggen in dezelfde lijn. Het trio houdt er de vaart in en het speelplezier blijkt nog na al die jaren de charme van authenticiteit te behouden. Bij het gevoelvolle ‘Good Loving Mama’ vervoegt zich gastmuzikant Lino Muoio met mandoline. Ook daarin klinkt Jack Bon’s bezielde ode aan zijn moeder zeer oprecht, die ‘hem kracht gaf wanneer hij zich zwak voelde’. Zijn bijwijlen doorrookte zang, rebels, bezweet, lijzig of triest, brengt het allemaal tot leven. Het was drie jaar wachten op dit nieuw album van Jack Bon en het huidige driemanschap in deze ‘Standing Rock’ gooit er zich in deze mix van rock, blues en boogie tegenaan alsof zij niet in een studio in Lyon staan maar in het bruisend nachtclubleven, waar zij als enigen voor het ganse weekend werden geboekt.

Marcie

 

Artiest info
Website  
 

Label: Starassoprod

video