ANTIDOTE - EMOTIONS SINGULIÈRES

Creatieve geesten blijken elkaar op de ene of andere manier onvermijdelijk tegen het lijf te lopen. Neem nu het nieuwe duo Antidote: aan de ene kant is dat Alain Verdier, voor de oudjes onder ons bekend als de bassist van The Shakes, die je in de late jaren ’60 vooral in en om Brussel aan het werk kon zien en die, naast een paar moeilijk te vinden singles, vandaag vereeuwigd zijn op een heel fijne compilatie-CD, via Starman, het label waarop ook deze debuutplaat van Antidote verschijnt.

Verdier was later nog actief bij de groep Ashram, waarvan ik me een paar singles kan herinneren en als producer bij Zamenhof, een Brusselse hip-hop band, waarvan ook Khadija Othman deel uitmaakte.En uitgerekend deze van oorsprong Nederlandstalige maar Francofiele Antwerpse, die vandaag de tweede helft van Antidote blijkt te zijn. Haar kwamen we eerder nog tegen bij Princesse Mansia M’bila, een Congolese band, die vooral in het Brusselse actief is.

Nu is er dus dat debuut als duo: een verzameling van twaalf liedjes van de hand van Verdier, die kennelijk ook alles inspeelde en waarover de meningen in de “gespecialiseerde” pers nogal uiteen blijken te lopen. Dat betekent op zijn minst, dat er iets gebeurt op deze plaat en, na méér dan ampele beluistering, kan ik alleen maar zeggen dat ik in het “pro”-kamp terecht kom. Dat heeft wellicht met mijn nogal Brussels gekleurde komaf te maken én met het feit dat ik nogal kan genieten van Franse teksten. Het minste dat je van de teksten van Verdier kunt zeggen, is dat ze doorwrocht en muzikaal zijn en al praat hij vaak eerder dan hij zingt, door het spel met klanken en ritmes, worden de teksten van de man vanzelf melodieën.

De instrumentatie is de electronica pop te situeren, met af en toe een -verwacht- uitstapje naar de psychedelica en ik kan me voorstellen dat niet-Franstaligen afhaken, maar wie enige moeite doet, ontdekt geraffineerd opgebouwde verhaaltjes, waarin ’s mensen emoties niet alleen fraai verwoord worden, maar, wanneer de stemmen van Verdier en Othman elkaar ontmoeten, ook een bijzonder soort dramatiek.

Waar de plaat misschien wat aarzelend begint met de -naar mijn gevoel- minste track van allemaal, wordt dat vanaf de vooruitgestuurde single “Soho66” helemaal rechtgezet en wordt er langzaam aan opgebouwd naar het ijzersterke trio “Femme Ephémère”,”Eclipse du Sommeil” en “L’empire de la mode”, waarin de woordspelingen en de taalvaardigheid van Verdier maximaal tot hun recht komen.

U kent natuurlijk allemaal de notie “Leucosélophobie”, alias de “angst voor het witte blad, die elke schrijver wel eens heeft en de afsluitende tandem “Voyage en absurdie”/“Vraiment marre” vormt het ideale paar om deze erg fijne plaat rustig neer te leggen. Als ik al één opmerking heb, is het dat een aantal van de songs wat compacter had mogen zijn, maar beschouwt u dat vooral als detailkritiek. Benieuwd wat onze nationale zenders hiermee gaan aanvangen, want erg veel Franstalig werk krijg je daar tegenwoordig niet meer te horen….

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Label: STARMAN

video