CHRIS RONALD - FRAGMENTS

Ik denk dat ik vooraf Chris Ronald even moet voorstellen: hij is een Brit die in 2002 de oversteek naar Canada gemaakt heeft en nu vanuit Vancouver aan de weg timmert. Met deze “Fragments” is hij aan zijn vierde plaat toe en die kun je, zonder enig risico, omschrijven als “Canadese folk met Britse roots” en het is dan ook allerminst toevallig dat deze CD verschijnt op het Borealis-label, dat zo ongeveer alles uitbrengt dat “folk” genoemd mag worden én de moeite van het beluisteren loont.

Daar mag ik vanaf het begin van deze lijnen al over geruststellen: Chris Ronald heeft een heel heldere, aangename stem, hij zingt goed, schrijft fraaie songs en hanteert een nogal klassieke begeleiding van gitaar, mondharmonica, fiddle, bijgestaan door de occasionele mandoline, banjo staande bas en drums. Dat zijn echt standaardingrediënten voor de folkie, die het met hebben van zijn stem en zijn verhaal en het is precies in die verhalen, dat de sterkte van deze erg onderhoudende plaat te zoeken is.

De 12 songs zijn, op eentje na, allemaal van zijn hand en het enige geleende nummer is “Okanagan Sunset”, dat door dichter en auteur Bruce Madole geschreven werd. Al de rest is dus eigen werk, inclusief het fijne instrumentale “Dad Glad”, en dat levert erg mooie momenten op. Zo is er opener “Everything Goes Green”, een song, die je zowel letterlijk als figuurlijk kunt interpreteren: na de herfst en de winter komt telkens weer de lente, dat seizoen waarin alles weer groen wordt, maar net zo goed geldt het voor de tikken, die je van Het Leven krijgt: telkens als je ergens de put in gezakt bent, komt er weer een sprankel hoop je leven binnen.

Een van de hoogtepunten, vind ik “Grandpa’s Wedding Ring”, op het eerste gehoor een wat melig gegeven, dat je pas naar waarde gaat schatten, naarmate je wat ouder geworden bent en je de wijze raad en de verhalen van de grootvader-die-er-nu-niet meer-is meer en meer gaat missen. Chris zingt het erg geloofwaardig en de vioollijn van Mike Sunyshyn bezorgt je kippenvel.

Of neem het op ukelele begeleide “Retirement Plan”, een grappig, blij nummer, waarin Donald enigszins tongue-in-cheek zingt dat het makkelijk zou zijn, als hij gewoon kon blijven werken, maar dat zijn pensioenplan er in bestaat muziek te maken waar en wanneer hij kan. De Britse achtergrond wordt behoorlijk duidelijk in “Freedom Train”, een up tempo song over “hand in hand” door het leven gaan en samen naar een betere wereld streven: die fiddle heeft best wel wat Ierse roots, me dunkt, maar voor het overige is deze plaat er een van een al te onbekende kerel, die de prachtigste, meest gevarieerde songs weet te bedenken en ze met spekend gemak inzingt.

Dit is een plaat, waar je met elke beluistering dieper in meegezogen wordt, en die beetje bij beetje haar rijkdommen etaleert. Zoiets verdient het predikaat “dringend te ontdekken”, durf ik te denken!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Label: Borealis Records

video