ELIZABETH CORNISH – WHERE WERE WE THEN

 

In juli 2014 schreef ik op deze pagina’s een recensie over het debuutalbum “Displaced” van de Britse singer-songwriter Elizabeth Cornish. Toen woonde deze nog als 24-jarige in het Engelse stadje Leicester. Anno 2018 is ze dus vier jaar ouder en verhuisde ze om ons nog duistere redenen naar Duitsland, met name naar Freiburg im Breisgau.

Daar schreef ze in alle rust teksten en muziek voor tien nieuwe liedjes die ze in de herfst van vorig jaar in Freiburg voor een nieuw album opnam met producer Jason Skinner. “Where Were We Then” is de prangende vraag die ze zich stelt in de albumtitel, een vraag die wij met ‘in Leicester’ zouden willen beantwoorden.

Maar alle gekheid op een stokje, de muziek van Elizabeth Cornish dient ernstig te worden genomen. Haar ambitie om betekenisvolle verhalen te vertellen in haar songs blijft even belangrijk als bij haar eerste plaat. Voor de opname van deze nummers kreeg ze, naast haar eigen spel op akoestische gitaar, de instrumentale steun van multi-instrumentalist Jason Skinner die basgitaar, keyboards, orgel en percussie speelt, naast Matthew Russell die voor harmony vocals en akoestische gitaarwerk zorgt en Adam Wykes die kwam drummen voor de song “Don’t Let Go” (zie video).

Het werk van Elizabeth Cornish doet ons hier en daar wat denken aan dat van andere singer-songwriters uit de folkscène, zoals Laura Marling en Damien Rice. De muzikale begeleiding werd sober, subtiel en beperkt gehouden voor dit akoestische album en dit valt vooral te horen in het als eerste single uitgebrachte nummer “Light”, maar ook in “Passing Ships” en “Blueprint” aan het begin van dit album.

Bij de ons meest aansprekende liedjes behoren zeker de melancholische liefdesballads “For The One That I Love” en “Home” over de overal opduikende vlinders in de buik bij een verliefdheid, naast het over de problematiek van een afgelopen relatie handelende “Tired” en “We’re Not Perfect”. Als luisteraar kunt u zich ongetwijfeld probleemloos inleven in de gevoelens en de emoties die Elizabeth Cornish in deze songteksten probeert over te brengen. In “English Rogue” geeft ze een veeg uit de pan aan een Engelse snoodaard die haar in de kou heeft laten staan, maar die ze in dit nummer belooft om hem nooit meer te vergeten.

Deze tweede plaat van Elizabeth Cornish is tegelijkertijd breekbaar en krachtig, melancholisch en opgewekt, poëtisch en confronterend, met zowel donkere teksten als een hoopvolle, optimistische liefdesverklaring. U zult het werk van deze dame zeker kunnen waarderen en zij zal door haar pure, intimistische en emotionele zangstijl daarbij een onuitwisbare indruk bij u achterlaten, dat mag u hier en nu gerust van ons aannemen.

(valsam)

 

10 cd's te winnen!

Wil je daar kans op maken, dan mail je ons gewoon even:
je naam, je adres en de vermelding
: ELIZABETH CORNISH
Binnen een aantal weken wordt uit alle inzendingen de gelukkigen getrokken.
Wij hopen dat u massaal Rootstime - hier - zult mailen
De winnaars worden per mail verwittigd.

Artiest info
Website  
 

Label: Timezone Records

video