XAVIER RUDD - STORM BOY

Bij iemand die al surfend de woeste baren kan trotseren is het niet verwonderlijk dat hij vroeg of laat een album uitbrengt met als titel ‘Storm Boy’. Het is inmiddels het negende studioalbum van de Australische singer-songwriter die vijftien jaar geleden zijn carrière opstartte met het debuutalbum ‘To Let’ en sindsdien onafgebroken rondtoerde, onderwijl goud en platina binnenrijvend voor opeenvolgende platen. Tussendoor vond hij nog de tijd om nieuwe songs te schrijven. Als multi-instrumentalist vindt hij telkens de geschikte instrumenten om aan zijn emoties ruime weerklank te geven, hetzij deze uit te schilderen, hetzij te bekrachtigen. Daarnaast is hij als activist begaan met het milieu, de nomadische mensheid en het lot van de Aboriginals. Deze bekommernissen blijft hij trouw en meanderen ook door zijn songs die vaak een spirituele dimensie hebben. Soms is het alsof het weidse landschap en de geest van de Aboriginals daarin nog nazinderen. Hier en daar hoor je ook Afrikaanse invloeden.

Ook in het album ‘Storm Boy’ evoceert Xavier Rudd meer dan eens die uitgestrektheid van open vlaktes en verre horizonten zoals o.m. in ‘Walk Away’, het haast sacrale ‘Gather The Hands’ of het gepassioneerde ‘Growth Lines’, allen fascinerende songs, die onder de huid kruipen. Dan lijkt het alsof een arend hoog in de lucht meedogend het landschap overschouwt. Die meditatieve inslag vind je ook in het dromerige ‘Fly Me High’ of het reflectieve ‘True To Yourself’ met sfeervolle bluesharp. Het sobere ‘True Love’, met cellobegeleiding, is een echte lofzang op de liefde. Tussendoor wisselt de songschrijver af met songs die naar reggae overhellen, zoals ‘Keep It Simple’ of ‘Feet On The Ground’.

In zijn muziek, melodische zanglijnen, songvertolking met backingzang ontpopt Xavier Rudd zich als een soort fakkeldrager die via een spirituele weg de mensheid beoogt te gidsen naar een vreedzame samenleving. De muzikale omlijsting doet soms filmisch aan, vooral in de songs die als een anthem opklinken, met daarbij backing samenzang. Het album werd geproducet door Chris Bond, die bijvoorbeeld ook Ben Howard producete. Dat geeft een klankrijkdom en sfeerschepping waarin alle instrumenten in elkaar lijken over te vloeien, piano, orgel, doffe drum en gitaar, zoals o.m. in ‘Best That I Can’ of in het weemoedige ontroerende ‘Before I Go’. Ergens klinkt ook een didgeridoo op of elders een bluesy mondharmonica. Omdat Xavier Rudd geen tekstlyriek bijvoegt kan je des te meer opgaan in het melodisch geheel, dat je mee zuigt in zijn bevreemdende 'down under' magisch universum.

Marcie

 

20 september - AFAS Live, Amsterdam.
22 & 23 sept. - Ancienne Belgique - AB

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: Nettwork Records / V2

video