AMORROMA - MOMENT IN TIME

 

‘‘Moment inTime’ biedt hoogstaande folk, kunstig verrijkt met de vele muziekjes die de makers al een heel leven vergezellen’


 
Amorroma, tegenwoordig AmorromA, is in essentie folk. De naam is een samenvoeging van ‘Amor’ en ‘Roma’, dit laatste als symbool voor de paus en het katholieke geloof. Zoals men weet, verfoeiden de Katharen (de Zuiveren), ook Albigenzen (naar hun centrum Albi in Zuid-Frankrijk) of ‘tisserands’ (‘wevers’) genaamd, een in 12e en 13e eeuw populaire religieuze stroming, het machtsmisbruik, de huichel en de praalzucht van ‘Rome’, reden waarom ze met wortel en tak werden uitgeroeid. Amor en Roma zijn dus tegengestelden. Toen zanger, componist, blokfluitist en doedelzakspeler (op cornemuse du centre) Jowan Merckx (°1961; Wannes Van de Velde, Ialma, Laïs…) in 2000 een groepsnaam zocht, kwam hij uit op dit ‘Amorroma’ als symbool van het spanningsveld tussen al die tegengestelden die ons leven uitmaken en waartussen we heen en weer geslingerd worden. Zie ook de hoogst eigengereide Oud-Griekse denker Herakleitos en de leer der contraria! Maar we wijken af

De groepsnaam bleek profetisch want Amorroma ging vele richtingen uit en kwam telkens als herboren uit de smeltkroes. Heel interessant die evolutie, door de al gevestigde namen van de leden, maar het is ook een erg complex verhaal. Lange tijd was het een duo (al was dat dan al een tweede metamorfose na een kwartet en een kwintet), met Britse harpiste Sarah Louise Ridy, specialiste van de barokharp (de arpa doppia), een schitterend duo, maar ondertussen zitten we alweer een paar gedaanten verder. Amorroma stond wel onveranderlijk voor traditionele (Oost- en West-) Europese dans- en volksmuziek, maar met invloeden van oude muziek, inzonderheid barok, verder chanson, folk en balfolk. Via contrabassist Vincent Noiret (Hijaz, Tricycle, …), die in de eerste formatie zat en later verschillende malen opnieuw diensten zou bewijzen, was zelfs de jazz nooit ver af.

We houden het kort, maar vermelden graag een zijsprong, nl. het boeiend cross-over project Les Tisserands (2006) met Amorroma, Zefiro Torna (historisch muziekensemble) en Traces (jazzsaxofonist/-fluitist Philippe Laloy) Ook hier vormden, zoals de overkoepelende naam aangeeft, de edele ideeën van de Katharen een gemeenschappelijke grond, een richtsnoer. In 2017 was AmorromA (de slotletter is dan al even een kapitaal) aan zijn zesde bezetting toe. Het wonderlijke van de hele story is dat in elke versie van Amorroma/A centrale figuur Jowan Merckx prachtige en relevante muziek wist voort te brengen, acht cd’s lang, w.o. de driedubbele ‘Carrousel’, via fijne composities en door de onuitgegeven combinaties. Weinig Belgische (Vlaamse en Waalse) folkmusici die niet met Merckx werkten. Live onthouden we vooral de prachtige fijnproeversconcerten met Sarah Ridy, dus in de blokfluit/harp combinatie.

Maar nog waren er aanpassingen om tot de huidige samenstelling te komen. Met Elly Aerden (Bodixel, één der groepen van zanger-componist Ludo Vandeau, Mairan, Zefiro Torna, Balsam, ReZipe, tegenwoordig het merkwaardige Eléonor met zang in het Latijn) had Merckx al gewerkt (op ‘Là-bas dans les vallons’) Elly bezit één van de mooiste en knapste (folk)stemmen van ons land, maar ook zij mengt moeiteloos folk met roots, jazz, modern klassiek en zelfs fado. Aerden, Merckx en Vincent Noiret namen (de in dit project akoestische) gitaristen Herman Acke (muzikant, zanger, producer, songschrijver bij en voor Spencer The Rover, Herman, Buurman, Lennaert Maes & Andries Boone, Ivan’s Land, en zelfs De Piepkes) en Pé Reynders (Brusselse instrumentale noiserock band Massis) onder de arm… Het voegt allemaal toe aan de bonte verscheidenheid, wat zich sterk weerspiegelt in de nieuwe cd, die toepasselijk ‘Moment inTime’ heet.

Moment inTime’ (zo geschreven – ook de songtitels geven we strikt weer zoals in de hoesinfo) zit gebed in de walsen, mazurka’s en schottishe die de Europese folk kenmerken, maar AmorromA trekt de registers helemaal open: naast de al vermelde invloeden zitten er nu ook elementen in van gospel, musette, gypsy swing, Latijnse ritmes als bossa nova en zelfs de syncope van de blues. Typisch hiervoor is ‘Nog diep verscholen’ dat erin slaagt om een boel invloeden harmonisch te laten samengaan: smaakvol funky folk met een bijzondere fraaie hooggestemde uitloper (fambient?) in één song. De onderhuids swingende, Braziliaans aandoende opener ‘Dorst naar Licht’ is een ander voorbeeld. Vijftien liederen met een handvol instrumentalen tussen de songs of soms in combinatie met een song. Zo voorziet Merckx diverse songs van breaks en intermezzi met whistles en wat hij zelf noemt ‘zachte fluiten’, zoals in het walsende ‘Grasduinen – La Grive noire’ en in de intro van ‘Klokkengelui – Elly op Donderdag’, dat Wannes echoot. Klasse is het altijd (de meanderende melodielijn van ‘The silent Treatment’!)

Er zijn ook liederen in Frans, niet toevallig mee van de mooiste songs in het aanbod: het zielsmooie ‘Le Charme et la Fille’, ‘Je rends l’Ame – uit vele Bronnen’, dat van Malicorne of La Bamboche had kunnen zijn, ‘Les Retrouvailles’, ‘Pâquerette’, een Franse popdeun à la Michel Berger met een stemmige ‘barber shop’ intro en leuke percussie. Goed gelukt vinden we de vinger knippende funk van ‘De Bloei voorbij’. Het spanningsveld (om dat woord in een andere context te gebruiken) dat rock-‘n-roll typeert, zal je tevergeefs zoeken, maar ‘Moment inTime’ biedt hoogstaande folk, kunstig verrijkt met de vele muziekjes die de makers al een heel leven vergezellen. Benieuwd naar het vervolg!

Antoine Légat.

P.S. AmorromA (Jown Merckx, Elly Aerden, Herman Acke) in ’t Smiske, Gemeenteplein 7 in 1730 Asse op zaterdag 23 juni.

 

Artiest info
Website