DIZZY MANDJEKU & ALÉ KUMÁ - DE PALENQUE À MATONGE

Helemaal van bij ons komt deze bijzondere productie, die een beetje toevallig tot leven gewekt werd: een jaar of zeven geleden was bassist Leonardo Gómez in Brussel in het kader van het onderzoek dat hij al jaren voert naar de roots en de uitgegroeide vertakkingen van de Afro-Colombiaanse muziek. Gómez is op dat vlak de onbetwiste autoriteit en zijn ensemble Alé Kumá, dat al sinds 2002 bestaat, is toonaangevend en werkte bijvoorbeeld samen met andere grootheden als Toto La Momposina en Magín Diaz.

Tijdens dat bezoek aan Brussel kwam Gómez als vanzelfsprekend ook in de Matongéwijk terecht en hij keek aardig op van de bloeiende Afrikaanse cultuur in dat stadsdeel. Eén van dé figuren daarin is Dizzy Mandjeku, een ware legende in Congolese muzikantenmiddens: hij was ooit de gitarist in het Orchestre OK Jazz van wijlen Franco en nam, na diens dood, de leiding van dat Instituut over, onder meer voor samenwerkingen met Papa Wemba en Papa Noël.

Ondertussen leidde Dizzy ook het Orchestre African All Star International, een soort Congolese versie van de Buena Vista Social Club, die er grotendeels verantwoordelijk voor was, dat de soukous voor de teloorgang behoed werd. Dizzy verhuisde naar Brussel en richtte hier de Odemba OK All Stars op en werd ook geregeld gevraagd door muzikanten van hier, zoals Zap Mama, Stromae, Baloji en Milow en van elders, zoals Waldemar Bastos en Sam Mangwana. De man is dus, om het met een understatement te zeggen, enigszins bekend en toen hij dus met Gómez in contact kwam, vloeide daar algauw een muzikale samenwerking uit voort. Muzikanten van Alé Kumá kwamen hierheen, Dizzy reisde naar Palenque en er kwamen een reeks opnamesessies en live concerten en sinds enkele weken ligt dus de neerslag van de samenwerking in de winkelrekken, in de vorm van deze CD, die werkelijk alles te bieden heeft, wat de titel belooft: dit is een combinatie van Colombiaanse en Congolese muziek, die, zo merk je meteen bij beluistering, wel erg verregaande gelijkenissen vertonen.

Bij beide spelen sax, percussie en gitaar een cruciale rol en alles is zonder schroom op de dansspieren gericht: je bent nauwelijks twintig seconden ver in opener “Canción de Amor y Muerte”, of je zit al mee te deinen met de soukous-met-Spaanse-tekst. Met “La Canoa Ranchá” ga je richting salsa, waarna de rumba van “Nasinalapi Ndayi” je weer richting Congo stuurt. Telkens weer is het stuivertje wisselen: “Quando El Silencio Te Nombra” is weer pure salsa, zij het met een licht Congolees trekje vanwege Dizzy’s gitaar, terwijl “Bolingo” echt Afro-Colombiaans klinkt en “”Si Me Miraras, Morena” eerder Afro-Cubaans aandoet. “Tengo Un Dolor” levert alles wat de titel belooft: klagerige zang wordt ondersteund door passende percussie, die je, ondanks de droevige ondertoon van het lied, toch zin geeft om te dansen. Het jazzy gitaarstukje dat Dizzy iets over halfweg neerzet en dat vlotjes door de blazers overgenomen wordt, is eigenlijk een korte samenvatting van de hele plaat: dansen is de regel, in welke omstandigheden je leven zich ook bevindt. Dat wordt nog eens fraai in de verf gezet met de titelsong en het afsluitende duo “La Pandora” en het van Calexico-intro voorziene en traditionele “A Pilá el Arró”.

De elfkoppige band -met vier zangeressen, twee percussionisten én een drummer- brouwt een bijzonder smakelijke cocktail van feestelijke en swingende muziekjes, waarbij je nochtans moet weten dat de dansverzuchtingen nergens het muzikale vakmanschap in de weg staan. Een klein uurtje geweldige importmuziek van bij ons…ik denk dat deze heerlijke plaat erg hoog gaat scoren in de gespecialiseerde hitlijstjes. ’t Is maar dat u het weet en iets zegt mij dat dit gezelschap komende zomer wel eens op enkele van onze beter festivalpodia te zien zou kunnen zijn. U kan alvast beginnen te oefenen….

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Label: Zephyrus music

video