PATRICK MCCALLION - KEEP SMILING (EP)

Patrick McCallion is een uit Engeland naar Amsterdam verkaste liedjesschrijver, die mij niet bekend was tot ik deze EP in mijn bakje vond en van mezelf moest vaststellen dat ik erg blij word van de muziek van deze kerel. Hij bedenkt heel knappe melodieën en zingt ze met de overtuiging van een jonge Elvis Costello: hij spuwt als het ware zijn teksten uit, zoals heel erg opvalt bij opener “Coffee”, maar kan ook heus zingen, wat hij volop bewijst met “D.O.G”, een aan Blur herinnerend nummer, waarvan u bijgevoegd de clip vindt. Patrick is weleens boos, denk je dan en jawel hoor: je leest dan in het door de platenfirma meegeleverde persblaadje, dat hij zijn frustratie en colère over de Brexit en, meer algemeen, het algemene politieke klimaat, op muziek heeft willen zetten. Daar is hij prima in geslaagd, durf ik te denken, want elk van de vijf songs van de EP heeft wel iets bijzonders te bieden: “Murky Waters”, een song waar je al een versie van een jaar of drie terug op Youtube van kunt vinden, heeft de riff van Booker T. gejat, maar is verder een heel fijn , oerdegelijk en rechttoe-rechtaan rocknummer.
“Bedlam” zweeft op het randje van de hardrock, maar blijft net binnen de grens van de luide rock en afsluiter “The Death of Coney Island”, enkel door akoestische gitaar begeleid, doet me dan weer terugdenken aan de jonge Peter Case en dat wil, wat mij betreft heel wat zeggen.

Natuurlijk: u moet vooral zelf oordelen, maar kom later niet klagen over “nergens van geweten” of zoiets: de EP van Patrick McCallion heeft heel veel radiopotentie en de kans dat u één van deze songs eerstdaags tegen de oren gekwakt krijgt, lijkt me reëel. Ik wens het de jongeman toe, want hij heeft werkelijk alles in huis om ooit bij de hele groten te kunnen meespelen!

(Dani Heyvaert)

 

 


Artiest info
Website  
 

Bandcamp

video