BAKERSONGS - WORDS / IN A DREAM

Ik heb er geen idee van, hoeveel mensen in Vlaanderen naar “De Beste Singer-songwriter van Nederland” kijken, maar, naar ik verneem, was dàt het programma waarmee onze Noorderburen in groten getale kennis maakten met Ruud Bakker, een Utrechtse liedjesschrijver, die nochtans al een flink verleden schijnt te hebben bij “Number Nine”, een band, die hij leidde, maar die wellicht niet erg vaak onze Noordergrens overstak.

Met deze debuutplaat beoogt Bakker, die tegenwoordig opereert onder de roepnaam “Bakersongs”, blijkbaar wel het bereiken van een breder publiek en ik denk dat deze debuutplaat daar het nodige potentieel voor heeft. De CD, die oorspronkelijk als dubbel-EP opgevat was, verschijnt nu op één schijfje, maar valt net zo goed in twee delen uiteen, geheel beantwoordend aan de titel van de plaat.Deel 1, “Words”, kun je, met z’n vijf songs -alles is trouwens zelfgeschreven- beluisteren als een soort hommage aan de erfenis van The Beatles. Dit zijn “liedjes voor band”, en er wordt geopend met een heel straf “Insomnia” -u vindt de videoclip hiernaast-, waarbij ik mij er niet van kon weerhouden aan onze eigen Arid te denken, allicht vanwege de falsetstem, die Bakker hier hanteert. Verder is dit pure “Sgt. Pepper”, qua arrangement in instrumentatie. Met “Don’t Leave Me Hanging” gaat het tempo een stukje de hoogte in, maar ook hier blijven de referenties aan Britpop (al kun je ’t net zo goed Nederpop noemen) en bij momenten Southern Rock ook hier legio. De titelsong van deel één, laat dan weer een stem horen, die heel erg op die van Ryan Adams lijkt en dat klinkt een beetje vreemd in een popparel als deze maar het helpt wel Bakersongs te situeren. Voor mij persoonlijk is “Where The Lights Go” het mooiste nummer van “Words”, precies vanwege het Beatles-gehalte van de song. Ik mag niet nalaten te vermelden dat Ruud zowat alles zelf inspeelde en voor de songs van dit eerste deel de hulp kreeg van Ferdi Schaap (ex-Number Nine) op drums, Marc Tromp (zie “Abel) op bas en Patrick Rugebregt op toetsen.

In het tweede deel van de plaat krijg je meer de “echte” singer-songwriter te horen en worden Americana, bluegrass en bij momenten zelfs alt.Country niet geschuwd. Deze zes songs laten de veelzijdigheid van de liedjesschrijver Ruud Bakker horen en de eerder akoestische arrangementen creëren ruimte voor de gitaristieke capaciteiten van Ruud, die verder op drums en staande bas bijstand krijgt van Wouter Tol en Martijn Klaassen. Dit leidt tot behoorlijk sober verpakte, maar minutieus uitgewerkte, instant herkenbare melodietjes, die zich erg vlotjes meermaals na elkaar laten beluisteren.

Waar ik een beetje bij twijfel, is de stem van Ruud: de man kan onmiskenbaar zingen, maar ik denk dat de aard van zijn stem niet geschikt is voor alle genres en daar zit voor mij het enige minpuntje van de plaat: een nummer als “I Won’t Be Alone” zou gebaat zijn met een wat gruiziger stem, maar beschouw dat vooral als detailkritiek, want al met al is dit een heel fijne kennismaking met een al te onbekende Noorderbuur, die voorlopig een tikkeltje hoger scoort als songwriter dan als singer.

(Dani Heyvaert)

 

Woensdag 11 april, Gist, Rotterdam
Donderdag 26 april, PXSG, Volendam
Zaterdag 12 mei, Mannenzaal, Amersfoort
Woensdag 16 mei, Quiet is the New Loud, Wageningen
Zondag 27 mei, Popei, Eindhoven
Zaterdag 2 juni, Kaaspop Edam
Donderdag 27 december, MATFP, Hilversum

 



Artiest info
   
 

video