PETER KERNEL - THE SIZE OF THE NIGHT

Ik mocht het recent nog ondervinden, toen ik toevallig in de Brusselse Botanique moest zijn: Peter Kernel, de roepnaam van het duo Barbara Lehnhoff en Aris Bassetti is behoorlijk populair, dezer dagen. Het van oorsprong Canadees-Zwitserse duo kwam er zijn vierde plaat voorstellen en, te oordelen naar het geroezemoes en de blije blikken van de aankomende toeschouwers, werd die plaat, deze “Size of the Night” dus, met flink wat verwachtingen omhangen.

Het duo, dat elkaar ontmoette op de Visual Communications & Design School van Lugano, leek nochtans niet meteen voor elkaar gemaakt. Integendeel zelfs: ze konden elkaar niet luchten, tot ze bij toeval elkaars werk leerden kennen: Bassetti kwam in contact met de experimentele filminstallaties van Lehnhoff en zij met zijn muziek en, zoals dat hoort in kunstzinnige middens: ze begonnen samen nummers te schrijven en zijn dus nu aan hun vierde plaat toe.

De aanpak is steevast dezelfde: ze werken volgens het “Do It Yourself”-principe en vegen nogal radicaal hun voeten aan elke conventie. Dat levert een intrigerende klank op en songs, die soms niet echt songs zijn, maar gewoon door muziek omgeven “vertellementen” over het al dan niet echte leven. ’s Mensen imperfectie is daarbij de leidraad: we kunnen heel goed iemand graag zien en hem/ haar een minuutje later hartsgrondig verafschuwen. We zijn niet geprogrammeerd om foutloos door het leven te gaan en dus kunnen we maar beter leren om te gaan met die onvolkomenheid, niet alleen die van onszelf, maar ook die van de anderen.

Dat vertalen ze op deze plaat in tien nogal donkere songs, waarin de teksten op indringende, punkachtige wijze eerder uitgespuwd worden, zoals al meteen blijkt in opener “There’s Nothing Like You”, waarin ook nogal wat experimenteel studiogepruts met allerhande bliepjes gecombineerd wordt met zwaar vervormde gitaarklanken. “Pretty Perfect” gaat op dat elan verder: een new wave gitaar en drums contrasteren met het bijna schreeuwende geluid van Barbara’s stem.

Alledaags klinkt het zelden, zeker niet in “The Secret of Happiness”, dat bij momenten een beetje arty aandoet, maar wel aardig de platgetreden paden en de clichés ontwijkt. De plaat boeit helaas niet de hele tijd, wat mij doet vermoeden dat je dit duo best live aan het werk kunt zien, al was ik tegelijk wel erg onder de indruk van “Drift to Death”, met voorsprong de beste song van de plaat en van “The Shape of Your Face in Space”: dit duo hanteert een heel ongebruikelijk muziekformaat, maar klinkt toch interessant. Echt kinderen van hun tijd, denk ik zo: beetje zwartkijkerig, beetje nihilistisch, maar au fond wel heel menselijk, want ze doen tenminste moeite om klaarheid te krijgen in de zwarte poel van emoties, waarin haast alle mensen bij momenten vertoeven, zonder dat ze er zich vragen bij stellen.

(Dani Heyvaert)

 

 

Za. 14 april | 4AD Verduystert, Diksmuiden, BE
Vr. 20 april | Luxor, Arnhem, NL
Za. 21 april | Insert Name Festival, Liège, BE
Do. 3 mei | Café Café, Hasselt, BE
Zo. 20 mei | Transformerfestival, Muziekgieterij, Maastricht

 

 

Artiest info
Website  
 

label: On The Camper Records
distr.: Sonic Rendezvous (Nederland)
Mandai (België).

video