JOHN MCCUTCHEON - GHOST LIGHT

Hij zit in zijn mid-sixties, deze grote folksinger uit Wisconsin en met deze “Ghost Light” is hij zowaar al aan zijn 39ste (!!!) album toe en dat kwam er bijna p”er ongeluk”. John had helemaal geen plannen om een nieuwe plaat te maken, maar één zinnetje zette de boel in vuur en vlam: “Billy didn’t come home last night”, zo luidde dat zinnetje en voor een liedjesschrijver als McCutcheon is dat genoeg om aan de slag te gaan: “wie is Billy? Waar is “thuis”? En waar is hij nu?”…dat waren de vragen, die bij hem opdoemden en drie weken later had hij dertig nieuwe songs klaar, waarvan er dertien op deze nieuwe plaat terecht kwamen.

Eentje daarvan, afsluiter “When My Fight for Life is Over”, is gebaseerd op een recent ontdekte tekstflard van John’s oude leermeester, Woody Guthrie. John werkte de tekst af en schreef er een fijne melodie bij en een tekst werd een song. Zo eenvoudig is dat, als je een geboren verhalenverteller bent, zoals John er duidelijk een is: geen verhaal is te klein, geen locatie te onopvallend en geen personage is te gewoontjes om niet het onderwerp van een heuse folksong te kunnen worden. Dat John veel vrienden in de business heeft, helpt natuurlijk ook: hij hoeft maar een paar telefoontjes te plegen en de muzikanten haasten zich naar de studio om te komen meespelen: de geweldige fiddle van Stuart Duncan, Jon Carroll is er op toetsen en ritmetandem JT Brown/Robert Jospé rijd haast de hele rit mee. Gelegenheidshulp is er van Pete Kennedy op gitaar en Kathy Mattea/Tim O’Brien kwamen speciaal langs om de backing zang te doen op “The Machine”, een song over de gebeurtenissen van augustus 2017 in Charlottesville, gezien door de ogen van een veteraan uit WO II. Dat de referenties aan Guthrie niet ver te zoeken zijn, zal niemand verbazen.

Eén van de allerknapste songs van de plaat vind ik “She Just Dances”, een liedje dat ontstond toen John zijn kleindochter ongemerkt het dansen zag ontdekken. John weet wat zo’n kleine gebeurtenis met een opa kan doen. Ik weet dat ook, maar hij kan er een geweldige song over schrijven, da’s het verschil…. Dat geldt ook voor de titelsong: die handelt over dat ene lampje dat altijd blijft branden op een podium en dat ervaar zorgt dat diegene die in de schijnwerpers staat, daar toegejuicht kan worden. De naam van het hoofdpersonage uit “Burley Coulter at the Bank” -een song me alleen maar een sobere piano als begeleiding, werd geleend van dichter/activist Wendell Berry en ook Laurie Lewis maakte ooit een song over dat personage, dat hier symbool staat voor het individu dat vervreemd geraakt van zijn omgeving, doordat de wereld constant in verandering is en banken zijn daarvan niet meteen het fraaiste voorbeeld, maar voor McCutcheon alweer de aanleiding voor een heerlijke song. Het is niet serieus, hoe ongelijk de talenten verdeeld zijn in de wereld en bij John McCutcheon is toch wel een héél grote dosis liedjesschrijverschap terecht gekomen. Daar kunnen wij gelukkig ons voordeel mee doen. Grote “kleine” plaat van een grote, Grote Meneer!

(Dani Heyvaert)


Artiest info
Website  
 

CD Baby

video