AL DI MEOLA - OPUS

Wat moet een mens in hemelsnaam nog schrijven over een grootheid als Al Di Meola? Ruim veertig jaar en meer dan twintig jaar lang, is hij een van de trendsetters van de gitaarjazz en leerde hij al drie, vier generaties lang de muziekminnende mens de mogelijkheden van de gitaar kennen. Veelal ging dat gepaard met behoorlijk wat frustratie bij amateurgitaristen, maar meestal zorgde Di Meola voor uren van geraffineerd gitaarplezier.

Al Di Meola speelde met zowat alles wat naam heeft in de hedendaagse jazz, maar wat mij aan deze nieuwe plaat opvalt, is zijn talent als componist: de nieuwe plaat is niet alleen een etalage voor ’s mans haast onbeperkte mogelijkheden als gitarist, die met de meest verrassende ritùes en wendingen uit de voeten kan, maar vooral laat ze horen hoezeer Al-de-componist zich vandaag in zijn sas voelt. Zijn vrij recente huwelijk -met een Duitse journaliste, die hem interviewde en dat kennelijk heel overtuigend deed- en dito vaderschap, maken van hem tegenwoordig een tevreden en gelukkig man. Zo omschrijft hij het zelf ergens en hij voegt eraan toe, dat die gemoedstoestand van hem ook een beter componist maken, wegens de rust die nu de zijne is.

Ik kan me weinig voorstellen bij het componistenbestaan, maar ik hoor wel heel knappe melodieën op deze plaat, die een heleboel richtingen en sub-stijlen bestrijkt. Hoewel het promo-exemplaar geen boekje bevat en ik dus jammer genoeg niet weet wie er in de band zit, kan zelfs een leek als ik de gitaar van Di Meola uit de mix halen. Op drie nummers laat hij zich begeleiden door de piano van de jonge, in Miami residerende, Cubaanse pianist Kemuel Roig . Die mag de plaat mee openen op “Milonga Noctiva” en afsluiten op “Rebels”. Tussendoor is hij ook te horen op “Cerreto Sannita”.

Die “Milonga Noctiva” kreeg een ondertitel mee, “wandering in the dark” en is meteen een soort keurmerk: de typische akoestische gitaar van Di Meola, struint rond in een rijkelijke orchestratie, die je onwillekeurig doet denken aan een film, die je nog niet gezien hebt, maar je al wel kunt voorstellen op basis van de muziek. “Milonga”, dat verwijst natuurlijk naar Argentinië en omstreken en dat is een cachet dat op deze plaat wel eens vaker te gebruiken valt. De geest van Astor Piazzolla waart wel eens vaker doorheen de plaat, al hoeft dat niet te verbazen: we associëren hem met “tango”, maar als er één stijl is, die zwaar bij jazz aanleunt, dan wel de tango. Wat Roig hier uit de toetsen schudt, zowel solo als in interactie met de gitaar, klinkt behoorlijk straf en het zet meteen de toon voor de rest van de plaat: Europees van geboorte, maar met veel Amerikaanse en Latin aftakkingen.

Je zou kunnen vrezen dat de plaat daardoor wat aan richtingloosheid gaat leiden, maar dat gebeurt dus niet: Di Meola heeft het allemaal vlekkeloos onder controle en demonstreert dat het best in de lange “Ava’s Dream Sequence Lullaby”, waar dat ook allemaal bijeen komt. Dit is modern klassieke muziek; gelardeerd met invloeden uit Europese en Amerikaanse folk en kleurschakeringen, die onmiskenbaar Latijns zijn. De keuze voor de titels van de hele plaat “Opus” en een aantal songs -naast de al vermelde, is er ook eentje die “Insieme” heet en een andere, die “Escapado” getiteld werd, past in die lijn en ik kan maar één ding zeggen: ik mag hopen dat Al nog heel lang heel tevreden en gelukkig mag leven, want de muziek, die daar bij hem uit voortkomt, is bijzonder fraai en genietbaar, ook voor niet-gevormde jazz-oren zoals de mijne.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

label: Ear Music
distr.: V2

video