CALEB CAUDLE - CRUSHED COINS

Het zal velen allicht ontgaan zijn, maar deze jongeman uit Winston-Salem, NC is al een klein tiental jaren aan het werken aan wat je stilaan een heus oeuvre kunt gaan noemen. Voor zover ik kon nagaan, is er ook in deze kolommen niet eerder over de man geschreven en dat is, afgaande op deze nieuwe, achtste plaat, bijzonder jammer te noemen. Caleb had een paar dozijn nieuwe songs in de achterzak zitten, toen hij tijdelijk naar Los Angeles verkaste om, met bijstand van drummer/producer Jon Ashley, die je ook kunt kennen van zijn werk met The War on Drugs, Malcolm Holcombe, Zac Brown, The Avett Brothers, K’s Choice en Sarah Bettens (!). Wat de platen van al die mensen gemeen hebben, sinds Ashley er zijn talenten voor leende, is die sound, die je van verre herkent: loepzuiver qua klank en ingehouden qua accentuering. Alles heeft bij hem zijn plaats en alles wat er is, moét er ook zijn, maar nergens en nooit overdrijft hij met het benadrukken van deze of gene instrumenten.

Op deze nieuwe van Caleb Caudle is dat niet anders: de songs hebben, enfin, dat durf ik te vermoeden, een autobiografische basis ende man heeft de gave van het oog voor detail. Neem opener “Lost Without You”: een knappe akoestische gitaar krijgt beetje bij beetje het gezelschap van een knappe elektrische zus en een lap-steel nichtje (bespeeld door Brett Resnick) en Caudle kijkt terug op het leven dat hij geleid heeft. Drukdrukdruk, hossen van hot naar her, maar uiteindelijk toch die ene grote liefde ontmoeten, die werkelijk alles omkeert en de rust brengt, die mogelijkerwijs zal eindigen met een grafsteen onder een magnolia en op die zerk alleen maar “She Was His Home”. Veel indringender kun je “gemis” niet beschrijven, me dunkt.

“Eenzaamheid” is het thema van “NYC in the Rain”, een midtempo observatie over hoezeer je je, omringd door miljoenen mensen, toch kompleet alleen kunt voelen en vaststellen dat de regen daar niet bepaald een gunstige rol in speelt/ Die songs wordt wat breder opengetrokken en ruimt plaats voor een fijne pianopartij (van Greg Herndon) en wordt ragfijn neergelegd, waarna al heel snel “Headlights” volgt, waarin Caudle me aan de betere Milow doet denken en alweer aan stevige zelfreflectie doet met onder meer de woorden: “Well I’d lie to myself if I thought it ‘d help I’m trying to buy the one thing that ain’t for sale””. De titel van “Empty Arms” wijs ook al in een bepaalde richting: de artiest, die drie staten verder rijdt om te gaan optreden en daar aan de ene kant gelukkig mee is, omdat mensen dààr zijn muziek blijken te kennen? Aan de andere kant, is er alweer dat knagende gemis en die lege armen vragen om gevuld te worden. Fijn arrangement, waarin orgel, reverb-gitaar en stem heel knap samengaan.

Met “Love That’s Wild” gaat Caudle resoluut de country-toer op, waarna de titelsong een bitter stukje dagelijkse realiteit beschrijft, waarvan elk hoofdstukje eindigt met “there’s no laughter in this house”. De ruimte ontbreekt mij om over elke song een paar lijnen te plegen, maar toch nog dit: de vioolpartij van Joshua Hedley in “Madelyn” is regelrecht onweerstaanbaar en draagt immens veel bij tot de sfeer van de song, heen en weer geslingerd tussen verdriet en hoop. Noem het “weemoed” voor mijn part, zoals die ook “Six Feet from The Flowers”, zowat de meest droefgeestige song die ik in tijden hoorde, maar wel prachtig om beluisteren en zo treffend geformuleerd. Dat nadien enkel nog “Until It’s Over” volgt, draagt dan weer bij tot de perfectie, die Caudle nastreeft: dat nummer eindigt niet toevallig met de woorden “Lost Without You”, wat de titel is van de openingssong. Zo is de cirkel helemaal rond en hebben we een plaat, die je raakt en die je rillingen bezorgt en tegelijk ontroert door de schoonheid van woorden en noten. Heerlijke plaat is dit, waar je misschien niet vrolijk van wordt, maar die wel serieus bij je binnenkomt.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Bandcamp

Label: Cornelius Chapel Records
distr. Sonic RendezVous

video