VICTOR GOULD - EARTHLINGS

“Earthlings” is het tweede album van pianist Victor Gould onder zijn eigen naam en de eerste voor het Criss Cross label van Gerry Teekens. Victor, oorspronkelijk afkomstig uit Los Angeles, begon met pianospelen op zijn 4e jaar, zijn vader was jazzfluitist en die kon wel begeleiding gebruiken, genoeg steun dus voor junior. Na het Berklee College of Music ging hij naar het prestigieuze Thelonius Monk Institute of Jazz en haalde daar zijn Masters degree. Al op 17 jarige leeftijd werd hij opgepikt door trompettist Donald Harrison en werd hij lid van diens band. Daarna volgden als werkgever Ralph Peterson, Terry Lyne Carrington en Wallace Roey, als sideman maakte hij diverse cd’s en talrijke tournees over de hele wereld. Zijn spel op “Transitions” van David Gilmore op Criss Cross leidde ertoe dat Gerry Teekens hem aanbood een eigen cd te maken. Ondanks zijn jonge leeftijd (30 jaar) is Victor dus een gepokt en gemazeld muzikant, op dit album wordt hij begeleid door bassist Dezron Douglas en drummer Eric McPherson. Als gasten zijn aanwezig Tim Warfield (ss) met wie Gould meespeelde op enkele cd’s en Godwin Louis (as) , een studiegenoot van Gould. Kahlil Kwame Bell (perc.) studeert West Afrikaanse muziek en dat specifieke geluid wilde Gould ook vertegenwoordigd zien op “Earthlings”.

Met het opnemen van “Love Vibrations” van Horace Silver en Dizzy Gillespie’s “Con Alma” grijpt Gould terug naar de muziek die zijn vader hem liet horen als een voorbeeld van “learning to play by ear”. Zijn kennis van het “jazz songbook”repertoire blijkt ook uit zijn versie van “Farewell to Dogma” van Mulgrew Miller. Hij speelde met Donald Harrison in the Blue Note in afwisseling met Mulgrew’s trio, dat was als een droom , hij leerde veel van hem. In zijn versie hier speelt ook Warfield een belangrijke rol met zijn melodieuze spel. Het titelnummer “Earthlings”van saxofonist Joe Ford leerde hij van een album van ex-Messenger Charles Fambrough met Kirkland op de piano. Veel van Gould’s invloeden komen van ex-leden van Blakey’s Messengers, een ware school voor jonge talentvolle muzikanten, enigszins te vergelijken met de rol van John Mayall’s Bluesbreakers voor de carrière van bluesgitaristen. “Roses Poses” is een nummer van een andere held van Gould, vibrafonist Bobby Hutcherson. Gould’s eigen composities “Spider”, “Blues on top”,” Resilience”en de groepscompositie “Rise” doen niets onder voor de eerder genoemde klassiekers, ze zijn verrassend qua structuur en melodie. Een bijzondere vermelding verdient de versie van “Lover” een wals van Rodgers & Hart die voor het eerst opdook in de film Love me Tonight uit 1932, Frank Sinatra en Peggy Lee maakten het nummer populair in de 50’s, maar de supersnelle instrumentale versie van Les Paul was de inspiratie voor Rollins en Coltrane om het op te nemen en dat is ook hier het geval, Gould brengt een razendsnelle versie die overloopt in een romantische ballade, heel knap en spannend. Een beroemde achternaam bezit hij al, maar Victor Gould zal zich sowieso nestelen tussen de grootheden in de jazz, hij is al goed onderweg!

Jan van Leersum.


Artiest info
   
 

Label : Criss Cross Jazz
Distr. : New Arts Int.

video