VICTOR WAINWRIGHT & THE TRAIN

Vorig jaar ontving de getalenteerde Victor Wainwright uit Savannah, Georgia, de Blues Music Award in de categorie ‘Pinetop Perkins Piano Player Of The Year’. Het was niet de eerste keer, noch zijn eerste bekroning en er zullen wellicht nog vele volgen. Afgaande op zijn veelzijdigheid als zanger, pianist, componist en producer, lijkt de toekomst voor hem nog veel in petto te hebben. Opgegroeid in een familie waar muziek in het opvoedingspakket zat, zocht Victor zijn eigen weg die hem ook de zijpaden van de rootsy blues deden verkennen en hem uiteindelijk in Florida en Memphis, Tennessee deed belanden, waar dit album trouwens werd opgenomen. Invloeden kwamen bij hem onderwijl eveneens uit New Orleans aangewaaid, want als boogie-woogie pianist leunt hij aan bij iconen als Dr. John, Professor Longhair en uiteraard ook bij Pinetop Perkins, destijds een vriend des huizes. In het bezwerende ‘Righteous’ hoor je zelfs eenzelfde subtiel en groovy toetsenwerk als bij de legendarische Allan Toussaint.

In 2005 vormde Victor Wainwright met de ‘WildRoots’ zijn eerste band, waarmee hij enkele albums uitbracht. Thans is hij de gangmaker bij het ‘The Train’ ensemble waarmee hij een gevarieerd debuutalbum uitbrengt, samen met gitarist Pat Harrington, bassist Terrence Grayson en percussionist Billy Dean. Rond het viertal schaart zich tevens een groepje gastmuzikanten, waaronder de gitaristen Monster Mike Welch, Jeff Jensen en multi-instrumentalist Dave Gross, tevens medeproducer. Een duo hoornblazers geeft nog meer swing en drive aan de vaart van de symbolische locomotief, die herinnert aan de vele waaghalzen die er in het verleden ooit opsprongen, meestal met gitaarkoffer in de hand. Victors instrument bij uitstek is echter de piano, waarop hij in het hectische ‘Train’ en ‘Boogie Depression’ zich haast als in een catharsis uitleeft. Ook het onstuimige ‘Healing’ en het troebel suggestieve ‘Money’ laten zich beluisteren als een metafoor, een aanmaning om alle ballast overboord te gooien zodat de trein verder kan denderen. Victor Wainwright blijft daarnaast de innovator die moeiteloos boogie met soul en gospel weet te vermengen. In het gevoelvolle ‘Thank You Lucille’, een eerbetoon aan B.B. King en zijn gitaar, verweeft hij piëteitsvolle liefde met gekoesterde herinnering.

Met zijn donker stemtimbre, soms grauwend dan weer soulvol, zoekt Wainwright steeds weer de diepere gevoelslagen op, zoals in het mijmerende ‘Everything I Need’ of het belijdende ‘That’s Love To Me’. Het haast mystieke ‘Sunshin’, met ergens de echo van een herdersfluit, komt over als een evocatie van weidse vertes, een soundscape van instrumentale poëzie. Onze favorieten zijn het swampy ‘Wiltshire Grave’, met Doug Woolverton op trompet, en het intrigerende ‘Righteous’ die beide sterk aanleunen bij de broeierig New Orleans groove, waarbij gruizige gitaar, piano- en drumritmes elkaar opzwepen. Wainwright flirt met mood, tempo, humor, kwetsbaarheid en driestheid, als het ware een pleidooi voor het onverwachte, dat zich niets aantrekt van hokjes of begrenzing. In het rockende ‘I’ll Start Tomorrow’, met wat vintage patina, negeert hij zelfs alle medische adviezen. Het illustreert hoe deze muzikant/songschrijver zich vooral laat leiden door eigen intuïtie en stemmingen, zowel op het toetsenbord als in alle authentiek aanvoelende songs.

Marcie


Artiest info
Website  
 

Label: Ruf Records

video