MIKE MONTREY BAND - JOHN STREET

Ik kan me vergissen, maar het komt me voor dat de naam van Montrey niet meteen gemeenhoed is, al is de man al bijna twintig jaar aan de gang en verdiende hij zijn sporen bij bands als Water en The Samples. Met zijn eigen band is hij nu aan zijn vierde plaat toe en ik mag zeggen dat die een gigantische stap voorwaarts betekent, vergeleken met het vroegere werk dat ik van hem in huis heb. De songs van Mike -hij schrijft ze allemaal zelf- blijven van hetzelfde huizenhoge niveau als wat we eerder van hem hoorden, maar op deze nieuwe krijgen de 11 liedjes stuk voor stuk dat tikkeltje extra, waardoor ze zich als individuele track én als deel van een in zijn geheel te beluisteren elftal maximaal hebben kunnen ontplooien. Ik vermoed, nee, ik ben er wel zeker van dat dat veel te maken heeft met de inbreng van producer Jim Scott, die we allemaal kennen van zijn werk bij Wilco, Tom Petty, Santana en Tedeschi-Trucks: een man met een feilloos gevoel voor productie, die wéét hoe je een nummer moet laten klinken om het helemaal te optimaliseren.

Daarnaast zijn er een tweede en derde Grote Spelers aanwezig geweest bij de opnames van deze plaat: om te beginnen bij snarenman Dave Pearlman: hij leende zijn klanken in het verleden al aan zowel REO Speedwagon als aan Terry Evans, Michelle Shocked,Hothouse Flowers, The Long Ryders, Eleni Mandell en Beausoleil. Een veelgevraagde sessiemuzikant dus, die in vele genres thuis is, zoals voorgaand lijstje aantoont. Ook toetsenman John Ginty heeft een pedigree van hier tot pakweg Timbuktu. Hij was te horen op zowat alles van Robert Randolph, in wiens “Family Band” hij al van bij het begin meedraait, maar daarnaast vind je zijn naam ook in de kleine lettertjes bij -en ik citeer er maar enkelen- Neil Casal, Whiskeytown, Matthew Sweet, The Blind Boys of Alabama, Santana, Shannon McNally en Warren Haynes. Ook de platen onder eigen naam -ik tel er drie- zijn geweldig, al steekt voor mij “Bad News Travels” er een beetje bovenuit…maar wat ik vooral wil zeggen is: het trio Scott/Ginty/Pearlman is een aanwinst voor elke band en dus ook voor deze van Mike Montrey, die verder een beroep kan doen op de vocale bijstand van Jen Augustine, een mij verder onbekende vrouw met een wat hees, doorrookt stemgeluid dat perfect aansluit bij de vaak wat gruizige, aan Steve Forbert verwante stem van Mike. Op bas is er de kompaan-sinds-tijden Anthony Duca en op drums is er nieuwkomer Rob Smith en met z’n allen produceren ze een bijzonder fijn groepsgeluid, dat de van zichzelf al fraaie melodieën van Mike echt tot voor mij ongekende hoogten optilt.

Veel titels opnoemen, ga ik niet doen, al moet u zeker de hierbijgevoegde link naar “Blanket Full of Dust” eens aanklikken, of die naar “Coffee and Suspenders”, één van de fraaie duetten van de plaat, die Jen en Mike samen inzingen. Zoek in één moeite -het gaat als vanzelf via de website van Mike- ook “Slow and Easy” even op en luister vooral door tot voorbij het mild kakofonische valse einde: het fluitje dat daarna de gebeurtenissen opnieuw in gang blaast, vind ik van ongekende schoonheid. We schrijven iets over half maart, maar ik heb alvast mijn eindejaarslijstje geactualiseerd en er deze super heerlijke plaat aan toegevoegd. Voorlopig staan ze daar met z’n tweeën en ze staan daar goed.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

CD Baby

video