THE YAWPERS - BOY IN A WELL

Toen The Yawpers in 2012 voor het eerst opdoken was het oordeel van de critici snel geveld (recensie). Het trio uit Denver, Colorado, speelde met haar rauwe, elementaire en bluesy cow-punk wel erg nadrukkelijk leentjebuur bij de behoorlijk populaire Black Keys, maar kwam in artistiek opzicht toch niet in de buurt van de muziek die Dan Auerbach en Patrick Carney produceerden. Het is een mening die heel snel moest worden herzien, want met het in 2015 verschenen "American Man" lieten Nate Cook, Jesse Parmet en Noah Shomberg niet alleen horen dat ze totaal anders klonken dan The Black Keys, maar bleek het drietal bovendien een plaat te hebben afgeleverd die de concurrentie met de platen van Deer Tick en O'Death, om maar wat bands te noemen, best aan kon.

En dat The Yawpers maar bleven groeien, is duidelijk hoorbaar op "Boy in a Well" (2017). Waar de muziek van dit trio op hun vorige platen werd gedomineerd door een mix van traditionele blues en vuige garagerock, slopen er op deze plaat meer invloeden uit de psychedelica in hun werk, maar andersom klinkt dit album op het eerste gehoor als een back to basics plaat. Waar The Yawpers op hun vorige plaat zwaar leunden op de productionele gaven van Cracker's Johnny Hickman, hebben Cook,  Parmet en Shomberg zich ditmaal opgesloten in de Reliable Recording studio van de roemruchte  Alex Hall (JD McPherson, Pokey Lafarge, The Cactus Blossoms) in Chicago en dit met  Tommy Stinson (The Replacements) als producer. Het resultaat is rauw en enorm aanstekelijk, maar ook voor de liefhebbers van de wat melodieuze klanken valt er op "Boy in a Well" genoeg te genieten.

The Yawpers kozen hun naam uit Walt Whitman's boek 'Leaves of Grass', en waren geïnspireerd door diens belofte: 'Sound my barbaric yawp over the roofs of the world'.  Frontman Nate Cook putte echter zijn inspiratie voor dit nieuwe album uit een roman van JD Wilkes, die ook de cover art deed, en best gekend is voor zijn werk met the Legendary Shack Shakers. Nate Cook bedacht het verhaal tijdens een lange vlucht , en het heeft iets te maken met Frankrijk in de Eerste Wereldoorlog en een vrouw die haar zoon in een put achterlaat. Het is eigenlijk gewoon een houvast voor dit album, waarvan elk nummer uit een ander hoofdstuk van deze roman komt. Toch is onduidelijk hoe iemand dit complexe en intrigerende verhaal moet volgen. Liner notes zijn kaal gehouden, er zijn geen gedrukte teksten en Cook's onduidelijke vocalen zijn zo verdraaid dat ze vaak moeilijk te ontwarren zijn, waardoor de gemiddelde luisteraar een wilde, rauwe set van snijdende blues en rockabilly beïnvloedde muziek in 12 songs krijgt te verwerken, maar het heeft iets verhevens en is zeker de moeite waard deze plaat te beluisteren en te genieten van hun broeierige Delta blues en old school country met gruizige modderklanken waarin ze zich ditmaal wentelen.

The Yawpers wijken af van het typische rockband geluid want zij gooien de basgitaar volledig overboord, en in plaats daarvan hebben ze een bijzonder behendige drummer Noah Shomberg, een elektrische gitarist die voornamelijk geschoold is in blues en metal, genaamd Jesse Parmet, en ten slotte Cook zelf, die lukraak op zijn gitaar tokkelt. Hoewel ze niet echt het charisma van andere topbands hebben, is het meteen met de opener "Armistice Day" duidelijk dat The Yawpers met de volgende gloednieuwe songs ons niet gaan vervelen. Frontman Cook kreunt en kreunt, schreeuwt en schudt met adenoïde stemgeluiden die klinken alsof hij een bijzonder vervelende uitslag over zijn lichaam heeft. Eigenlijk bevat elk nummer hier iets apart, en dit omdat het trio evenveel aandacht schenkt aan de structuren van de song als de rockopstelling hierin. Zo opent "The Awe and the Anguish" als een back-porch blues nummer, gekleurd door Parmet's scratchy slide gitaar, een beetje te serieus in zijn authenticiteit en durf. Maar zonder waarschuwing, explodeert deze song even later in een furieuze luide Led Zeppelin getinte rocksong. The Yawpers begrijpen best dat er een behoefte is aan dynamische songs en doen het dan even rustiger aan in songs als het op slide gedreven "Room With a View", zodat je uw trommelvliezen beter kunt laten gaan in een Dick Dale getint "Linen for the Orphan" en  in de op amfetamine geregen rockabilly van "A Decision Is Made". Dit nummer klinkt overtuigend verwilderd, de Yawpers spelen met  hun uitgebreide visie op muziek, deze rommelige rock'n'roll, alsof de gammele esthetiek van dit nummer een doel op zich was. Een paar akoestische ballades zoals "God's Mercy" en de relatief ingetogen "A Visitor is Welcome" brengen ook de zaken onder controle, althans tijdelijk…. want in een nummer als "Face to Face to Face", zijn er meer dan ruwe randen en gestoorde momenten genoeg om de meest geharde rockliefhebber tevreden te stellen.

Het vernieuwende is er inmiddels wel wat af, maar vervelen doen The Yawpers nog altijd niet. Integendeel. "Boy in a Well" is een onderhoudende plaat met songs van hoog niveau die vooralsnog alleen maar beter en interessanter worden. "Boy in a Well" is een plaat die wat mij betreft weer net iets beter is dan zijn voorganger, waarmee The Yawpers zo langzamerhand op een hoger niveau zijn terecht gekomen. Liefhebbers van tijdloze blues, garagerock, rock 'n roll, punk, rockabilly en psychedelica zijn bij The Yawpers nog altijd aan het juiste adres.  Live heeft de band een uitstekende reputatie en de shows worden omschreven als “captivating, wild, and well crafted”. Binnenkort zijn The Yawpers in Nederland ! Aanrader !

 

 

06-04: Middelburg @ Kaffee t Hof
07-04: Hengelo @ Heartland Festival
08-04: Venlo @ Down By The River
26-04: Den Haag @ The Live I Life
27-04: Deventer @ Burgerweeshuis
28-04: Groningen @ Rhythm & Bluesnight
05-05: Amsterdam @ De Nieuwe Anita

 

 

 

 

 

Artiest info
Website  
 

Bandcamp

label: Bloodshot Records
Info: Hans Broere Promotion

video