BIRDS OF CHICAGO - LOVE IN WARTIME

 

‘Een nieuwe parel aan de kroon na ‘Real Midnight’’

Termen als ‘onvergetelijk’, ‘onvergelijkelijk’, ‘mythisch’, ‘legendarisch’ worden makkelijk ge- of eerder misbruikt als je het hebt over een recent concert dat je van je sokken blies. Je hebt dan wat tijd nodig om het gebeuren te plaatsen in de lange rij optredens over de jaren heen. De superlatieven willen mettertijd wel eens afvlakken. Als je na jaren nog altijd met even groot ontzag praat over die welbepaalde avond, dan is er toch iets bijzonders aan de hand. Zo’n ervaring hebben we met de passage van Birds Of Chicago in De Villa van de N9 te Eeklo, zaterdag 23 april 2016. Aan dat onvergetelijke, onvergelijkelijke,… heu… dat hondsfraaie concert hing ook een cd vast, ‘Real Midnight’, die we, als dat kan met een cd, grijsgedraaid hebben. We zwoeren dan ook paraat te staan als BOC zich nog eens zou aandienen in ons land. Dat was op vrijdag 4 mei in Labadoux en, u raadt het, dat was net die éne avond dat we niet vrij waren.Better next time!

JT Nero (bekend van JT Nero And The Clouds) en levens- en podiumpartner Allison Russell vormen samen (de kern van) Birds Of Chicago. JT (met zijn echte naam Jeremy Lindsay) schrijft zijn fraaie songs rond de flexibele soul-gospel stem van Alli(son). Die kennen we nog van het leuke Po’ Girl, Canadees duo met Awna Texeira (die zelf een paar leuke projecten heeft lopen sinds Po’Girl) JT beheerst zijn schrijftechniek steeds beter, zo bleek al uit ‘Real Midnight’. Allison ‘bekent’ zelfs dat ze zichzelf als zangeres ontdekt heeft dankzij JT’s schrijfkunst. JT’s songs hebben een bepaalde standing, die hem in een categorie apart brengt. In Eeklo hadden we de man verteld dat zijn songs ons deden denken aan die van een icoon uit de sixties. Hij keek ervan op, in ongeloof. Zo goed? We kregen de kans niet om dat te expliciteren en doen dat ook hier en nu niet.

Nu is er een nieuwe ‘Love In Wartime’, waar duidelijk hard aan gewerkt werd. Een achttal muzikanten en stemmen staan het duo terzijde. De plaat werd opgenomen in de Electrical Audio in Chicago, IL, met bijkomende bewerkingen in The Henhouse Studio in Nashville, TN.. De productie lag bij JT en Luther Dickinson (de zanger-gitarist van North Mississippi Allstars, waartoe ook broer Cody als drummer deel van uitmaakt; ze zijn de zonen van topproducer Jim Dickinson; Luther is ook te linken aan The Black Crowes) De vorige, ‘Real Midnight’, hun tweede studioplaat na ‘Birds Of Chicago’ uit 2012 (er is ook een ‘Live From Space’, 2014), had niemand minder dan Joe Henry als producer.

Van bij de eerste noten van het korte ‘Intro: Now/Sunlight’ palmt de warme gospel-soulstem van Allison de luisteraar in. Het is de ideale opwarmer voor het daaropvolgende up-tempo ‘Never Go Back’, waarin Canadese Allison ook Frans zingt. Met de titeltrack krijgen we meteen het eerste hoogtepunt op de plaat: geraffineerde zang in duo, verfijnd koorwerk en instrumentatie, een langoureuze slide die naar grote hoogten opkringelt, een pracht van een melodie. ‘This is our love / Love in wartime / White flower in a red sky’. Zelfs al zou er niets meer volgen, de cd heeft met ‘Love In Wartime’ al zijn prijsbeest… Maar er volgt nog van alles, allemaal al even verfijnd uitgewerkt: meteen al ‘Travelers’ waar het beeld van de zigeuners, de travelers dus, symbool staat voor de absolute vrijheid, waarin geliefden enkel zichzelf hebben als ijkpunt: ‘Homeless, homeless / Travelers! Oh we’re gone’. De keys van Drew Lindsay toveren een dot van een break, vooraleer de song naar een pakkend einde gaat. Je beseft dat de hele cd één uitgewerkte huldiging wordt van de liefde tussen de twee protagonisten.

De soulvolle sleper ‘Try’ (wat een samenzang!) vormt de brug naar ‘Lodestar’, een tweede poëtische hoogtepunt: ‘There’s a flame for your blood / Yes that’s how this living’s done’. De song blijft lang ingetogen maar krijgt aan het eind een adrenaline-injectie van jewelste. ‘Roll Away’ heeft een lekker sixties ritme en dito feel, had eigenlijk wel van Roy Orbison kunnen zijn en komt vlotjes uit bij het volgend hoogtepunt: ‘Baton Rouge’ (zoals geweten de hoofdstad van Louisiana), dat uitgroeit tot een gospelhymne en met de herhaling van ‘Baton Rouge’ iets heeft van een mantra. ‘Ton coeur qui bat est mon coeur, ton âme qui brise est mon âme’, zingt Allison in deze enigszins enigmatische (love) song, een toppunt van raffinement. De uitgesponnen klarinetsolo van JT maakt het plaatje compleet.

Ook aan ‘Roisin Starchild’ schreef Allison mee. Het is wat lichtere kost, sixties soul, maar van een grote afwerking. ‘Superlover’ begint met een duidelijke verwijzing naar ‘Tears Of Rage‘ van Bob Dylan. Dit warme en (ver)tedere(nde) lied heeft een over een heel andere liefde dan de fysieke waar het ‘super’ meestal naar verwijst: ‘Lord let me die before my child / Prayed every mother far and wide / That’s a super love / I’m a super lover’. JT’s gitaar zorgt voor de juiste invulling van die schitterende gedachte. ‘Derecho’ funkt de plaat soul- en smaakvol uit met swingend drumwerk. Geen enkele misser op ‘Love In Wartime’: het is een zeldzaamheid. Een nieuwe parel aan de kroon na ‘Real Midnight’. Als ze de volgende maal in het land zijn, dan… Nee, laat maar, geen loze beloften: op dit moment volstaat ‘Love In Wartime’ ruimschoots.

Antoine Légat

 

 

Artiest info
Website  
 

video