BOB REA - SOUTHBOUND

Ik keek heel verbaasd op, toen ik deze CD van Bob Rea in mijn bespreekdoosje zag zitten: het was namelijk al heel lang -bij nazicht bleek, sinds 2011 en “Ragged Choir”- geleden dat ik nog wat te zien/lezen kreeg over deze veteraan songschrijver, van wie ik destijds heel geregeld “Lights Out” in mijn playlist binnensmokkelde. Op dat nummer speelt ene Mike Daley een fraai stukje steel gitaar en laat het nu net de zoon van dié Mike Daley, Steve, zijn, die voor deze nieuwe plaat in de producersstoelgehesen wordt.

Vooraf even wijzen op het artwork van deze CD: dat komt uit de koker van de grote Bob Delevante en het is van even grote kwaliteit als de songs die hij destijds zelf maakte… De plaat zelf bevat enkel maar originele Rea-songs, waarvan een aantal samen met andere vaklui als Erik Stucky -zijn “Stray Clouds” van vorig jaar is een heel goeie plaat-, Jody Mulgrew, die ooit een heerlijke versie van Springsteen’s “Dancin’ in the Dark” maakte, Stephen Styles, die ook op “Ragged Choir” al van de partij was, Crystal Chandler, die ik alleen kende van een EP “Borrowed and Blue” en de mij verder onbekende Kate Graves en Chi McClean.

Rea is een man die uit de generatie stamt, voor wie “Vietnam” niet zomaar een naar uit een nieuwsbericht was, maar een regelrecht uitzicht op een onzekere toekomst. Hij schrijft erover in “Vietnam”, een song over een oude vriendschap en wat de letterlijke loterij kon aanrichten met jonge mensenlevens: “He drew twenty three, mine came late….I was scared, He was Brave….He Went, I stayed”. Het lijkt mij een richting aangevende song te zijn op een plaat, die bol staat van de verhalen, geschreven vanuit het standpunt van een man, die al heelwat heeft meegemaakt en dus op veel dingen kan terugkijken.

“Soldier On”, met zijn fraaie banjobegeleiding, boort verder op datzelfde thema: mensen doen maar wat aan, ze gedragen zich, zoals ze denken dat dit van het verwacht wordt en laveren constant “between the lines of right and wrong”, zoals Bob zingt. Nochtans is het op deze plaat allesbehalve de hele tijd kommer en kwel, zeker wanneer Rea zijn John Prine-pakje aantrekt en heel ironisch uit de hoek komt in “Screw Cincinnati”: de frase “keeps making her dance around the barroom too slow, while he whispers romance and steps on her toes” zegt genoeg. Om zoiets in twee lijnen te kunnen formuleren, moet je van goede komaf zijn, wat Bob op deze plaat meermaals aantoont, zoals bij voorbeeld in het aan Steve Earle herinnerende “The Law”.

Bob Rea heeft ruim te tijd genomen voor deze nieuwe plaat, maar dat heeft geloond: dit is namelijk een heel knappe verzameling songs, van een man, die het vak beheerst en die voldoende geleefd heeft om met de nodige zin voor relativering en het nodige begrip op de mens en zijn gedragingen te kunnen toezien. Dat is voer voor singer songwriters en Bob Rea behoort tot de club der groten, wat mij betreft. Dringend ook door u te ontdekken!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

CD Baby

video