NIK BÄRTSCH’S RONIN - AWASE

De Zwitserse pianist/componist Nik Bärtsch beweegt zich op meerdere fronten, zo werkt hij met twee groepen, het akoestische “Mobile”en “Ronin”. Laatst genoemde is hier aan het werk, de groep werd opgericht in 2001, door het verdwijnen van bassist Björn Meyer en percussionist Andi Pupato is de groep inmiddels een kwartet. De leden zijn Nik Bärtsch op piano, Sha op basklarinet en altsaxofoon, Thomy Jordi op el. Bas en Kaspar Rast op drums. De groep heeft een poosje stil gelegen terwijl Bärtsch zich bezig hield met andere projecten, zo maakte hij met “Mobile” een tweede album. De laatste studio cd van “Ronin” dateert van 2010, met “Awase” keert Bärtsch terug naar minimal jazz en zoals hij het zelf noemt “Zenfunk”. “Awase” verwijst naar de Oosterse vechtsporten waar Bärtsch een groot liefhebber van is, temeer daar er voor hem een gelijkenis bestaat tussende “martial arts” en de muziek, bewegen is het verbindende thema, “Awase” betekent letterlijk samen bewegen, hetgeen in de muziek van “Ronin” staat voor de directe feedback tussen de muzikanten.

Er staan op dit album naast nieuwe nummers ook bewerkingen van eerder opgenomen stukken zoals “Modul 60” dat Bärtsch eerder opnam met “Mobile”. Het nummer “A” is geschreven door Sha die het eerder opnam voor zijn eigen album “Fechel for Lovers”. Het is een sfeervol le trip die langzaam groeit naar zijn hoogtepunt. Het langste en misschien ook wel het meest boeiende nummer is “Modul 58” dat langzaam wordt opgebouwd, het begint met enkele noten op de piano waarna de altsax invalt en nog wat later bas en drums, hetgeen een spannend verloop teweeg brengt. Bärtsch omschrijft zijn muziek met “Cronin” als “ritual groove Music” of het al eerder genoemde “Zenfunk” die ergens tussen jazz, funk en hedendaagse composities zweeft. Wat dat zweven betreft daar kan ik me wel in vinden maar dan in de letterlijke zin,de muziek is inderdaad nogal zweverig, het neigt sterk naar minimal music en heeft meer te maken met moderne muziek en in mindere mate met jazz, funk is hier en daar misschien te horen in het stevige baswerk van Thomy Jordi maar dat rechtvaardigt wat mij betreft niet de naam “zenfunk”. De naamgeving van de nummers (modul 60, modul 58, A, modul 36, modul 34, modul 59) getuigt ook niet van een sterke verbeeldingskracht. Het uit den treuren herhalen van de thema’s werkt ook niet zo positief op het luistergenot,de eerder vermeldde nummers volstaan voor mij, daarna is het eigenlijk een herhaling van zetten.

Ik verbaas me wel enigszins over alle positieve verhalen over dit album, maar ik begreep de enorme hype rond “The Epic” van Kamasi Washington ook al niet, er zal wel een radertje los zitten bij mij !

Jan van Leersum

 

Artiest info
Website  
 

Label : ECM

video