COLD TONE HARVEST - AFTER YOU

Wat mij betreft, is dit een nieuwe naam in het Americanalandschap. Ze blijken uit Zuid-Oost Michigan afkomstig, een regio waar ik me totaal niks bij kan voorstellen en ze zijn met z’n vieren: zanger en songschrijver Andrew Sighworth speelt naast gitaar ook trompet, basiskompaan Brian Williams ontfermt zich over drums en banjo, en de in een later stadium aangetrokken bassist Ozzie Andrews kan ook de tuba aan. Met de komst van (lap steel)-gitarist en dobroman Anthony Pace wordt het viertal vervolledigd en presenteert het hier zijn eerste full CD, die volgt op een paar EP’s, waarvan ik er nooit een gehoord heb, wat me dus onbevangen laat luisteren naar deze eersteling. Het eerste dat opvalt, is de zacht-melancholische stem van Sihworth, die je ergens in de buurt kunt situeren van de jonge Sammy Llanas van The Bo Deans. Die stem leent zich het allerbest tot wat weemoedige songs, waarbij je onwillekeurig aan bruine en grijze tinten gaat denken.

Opener “Frozen Ground”, een schuifelende track, waar de gitaar consequent doorheen snijdt, handelt over eenzaamheid van mensen in verarmde stadsbuurten. “Out On The Weekend” huppelt op countrywijze, omgeven door mandoline en viool, door het beeld en laat een wat opgewekter beeld van de band zien, al blijft de ondertoon toch niet helemaal uitbundig te zijn, wat dan weer alles te maken heeft met het stemtimbre van Sighworth. Met “Change” gaat het weer de wat meer rustige en donkere kant op en “Random Stance”: beschouwende, beschrijvende songs, waarbij evenveel nadruk op de teksten komt te liggen als op de muziek.

Lichte koerswijziging met het hups huppelende, blue grassy “Adeline”, dat geschreven werd door Anthony Pace, die het ook zingt. Het is nu niet dat plots iedereen dansend de straat op rent, maar het is toch een beetje een poging tot opgewektheid, die nog eens overgedaan wordt met “Daniel”. Pace doet later in de plaat ook de enige cover, een mooie interpretatie van Ome Neil’s “Out On The Weekend, waarin heel duidelijk wordt hoe mooi de stemmen van Pace en Sighworth kunnen samenklinken.

Het trage walsje “Hold On” en “Wake Me” zijn typerend voor de hele klank van de plaat en sluiten zacht een werkstuk af, waarvan de titelsong er absoluut bovenuit steekt: “After You” is een pakkend afscheid van Sighworth aan zijn overleden broer en een poging tot beschrijving van de moeilijkheid om dat te vroege overlijden een plaats te geven. De combinatie van ritme, stem, jankende gitaar en cello van de hand van Christina Furtado, lid van de band van de ook als gast aanwezige Chris DuPont, werkt prachtig.

Al met al is dit een heel knappe debuutplaat van een gezelschap dat fijn samenspeelt, goeie songs schrijft en erg eerlijk en overtuigend overkomt. Wel zou ik hun nog wat weerhaakjes willen toewensen, zodat de nogal hoge dosis braafheid een beetje weggefilterd wordt, maar dat is echt detailkritiek!

(Dani Heyvaert)


Artiest info
Website  
 

video