YUGEN - YUGEN

Het valt haast niet bij te houden, hoeveel interessante muziekproducties ons tegenwoordig vanuit Noorwegen bereiken. De topkwaliteit van het conservatorium van Trondheim is daar allicht niet vreemd aan en het zal u dan ook nauwelijks verbazen dat ten huize van ondergetekende de verwachtingen nogal hooggespannen waren, toen dit debuutschijfje voor het eerst in de CD-speler belandde.

Dat is intussen een dag of twintig geleden en sindsdien zijn de 39 minuten muziek, die erop staan elke dag minstens één keer de revue gepasseerd. Eerst toch even het duo vernoemen, dat achter de groepsnaam schuilgaat: Marthe Lea is saxofoniste van opleiding, maar ze zingt ook en speelt gitaar en percussie. Håkon Aaseis violist, maar kan ook overweg met de kantele en het harmonium en eigenlijk is er op deze plaat (soms) een derde bandlid: bassist Mats Eilertsen, een man van vele jazzvoren, die al twintig jaar lang terug te vinden is in de meest diverse bands -wij hebben ‘m in huis op werk van Nils Økland en Turanga, waar ook Ernst Reijseger deel van was- en projecten en die hier, waar gewenst, zijn inbreng doet als gastmuzikant.

Dat is bij voorbeeld het geval op “Lalala”, een heel experimenteel, repetitief nummer dat door de kleur van de stem van Marthe een folky vorm aanneemt. Dat nummer is één van de vier eigen composities van het duo, dat verder ook drie traditionals bevat en ook “Csalfa Sugár” van de Roemeens-Hongaarse avant-gardecomponist György Ligeti en van wie u allicht al muziek gehoord heeft zonder het te beseffen. Tenminste, als u weleens een Kubrickfilm bent gaan bekijken.

De muziek van Yugen van een etiket voorzien, is niet eenvoudig: ze is vele dingen tegelijk en draagt onmiskenbaar een jazzhoedje, al kan je er moeiteloos ook folk-elementen in terugvinden en al is “minimalistisch” zeker een passend adjectief. Laat ik het erop houden, dat je dit vooral zelf moet horen om te begrijpen: de muzikanten creëren al eens een drone-effect, ze zijn niet vies van wat zweverige passages en ze zorgen er consequent voor, dat de vorm de inhoud niet voor de voeten loopt.

Ongewoon is dit zeker, maar het is ook een “ongewoon mooi” werkstukje, dat in het begin enige moeite vergt, maar zich bij elke beluistering beetje bij beetje openbaart en blootgeeft. Boeiend plaatje van twee onmiskenbaar sterk getalenteerde jonge mensen, waar we, gezien wat gebruikelijk is in de Nordic Scene, nog heel veel gaan van horen.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

label: Jazzland Recordings
distr.: PIAS

video