EBO TAYLOR - YEN ARA

Eénentachtig is hij, de Ghanese gitarist en bandleader, die nu al aan zijn zesde decennium toe is in de Ghanese scene, die hij, via een langdurig verblijf in Londen en samenwerkingen met onder anderen Fela Kuti, haast in zijn eentje tot internationaal niveau opkrikte. In zijn Londense periode -de sixties en seventies van vorige eeuw- gooide hij hoge ogen met zijn Black Star Highlife Band, en hij keerde nadien naar Ghana terug, waar hij in de lokale scene al snel weer de referentie werd voor een hele nieuwe jonge generatie muzikanten. Tegelijk duurde het tot het begin van deze eeuw, voor hij in West-Europa een beetje opgepikt werd en, vooral met zijn “eerste echte” studioplaat “Love and Death” uit 2010 enige airplay kreeg en iets later zelfs voor enkele concerten in dit kleine laaglandje te bekijken was.

Nu, alweer een compilatie van zijn jaren ’80 werk (“Life Stories”) en een wat ondergesneeuwde plaat uit 2012 (Appia Kwa Bridge”) later, is hij terug met een nagelnieuwe plaat, -de titel betekent gewoon “WIJ”-, waarop hij, onder leiding van de intussen zowat onvermijdelijke Justin Adams, in de Amsterdamse Electric Monkey-studio een mix serveert van zweterige Afrobeat, wiegende highlife, funky konkoma en “gewone” jazz”. Taylor tekent uiteraard voor alle negen de tracks en laat die inspelen door een door hemzelf samengestelde band van Ghanese muzikanten, de “Saltpond City Band”, waaronder twee van zijn zonen. Dat levert veertig minuten heerlijke, virtuoze maar dansbare muziek op, waarbij je je bijhorende de geuren en kleuren moeiteloos voor de geest kan halen. Dit is muziek, die aan zomer doet denken, aan veel geel, groen en rod, aan ruisende gewaden en mannen met grote zonnebrillen, aan openluchtclubs of aan clubs met een heel lage zoldering, waar het zweet algauw van de muren loopt.

Let wel: ook aan de vocale kant van de zaak wordt gedacht: niet alleen doet Taylor meer dan woorden debiteren, er is ook ruimte voor heus koorgezang, zoals op afsluiter “Aba Yaa”, dat het feestje fijntjes mag afsluiten. Voor het zover is, heb je een echte hedendaagse versie gekregen van waar de moderne versie van Ebo Taylor voor staat: op traditie gebaseerde en door razende percussie voortgestuwde presentatie van de Ghanese Afrobeat ( “Aboa Kyirbin”) en highlife van vandaag. Disco, soul en funk zitten er als vanzelf in verweven en, waar het openende duo “Poverty No Good” en “Mumudey Mumudey” nog min of meer als opwarmertjes kunnen gezien worden,het eeerste als presentatie van de instrumenten, het tweede als voorproefje van de vocale kant van de zaak, barst het feestje trefzeker los met “Krumandey”. Naarmate de plaat vordert, krijgen de blazers een meer vooraanstaande plaats toebedeeld en hoor je ook vaker de stijl en benadering van op de vorige plaat mee in het pakket opgenomen worden. Op die manier wordt dit de plaat, waarmee we de “Ebo Taylor van vandaag” leren kennen. Eénentachtig is geen leeftijd om ermee op te houden, zeker niet als je, zoals Ebo Taylor, de eeuwige jeugd lijkt te hebben. Moge hij honderdtwintig of meer worden !

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
   
 

Label: Mr Bongo
distr.: Coast To Coast

video