LOUIS MEZZASOMA - INTROSPECTION

 


Dit ‘one-man’ album begint met de echo’s van een naderend onweer om al direct met ‘The Devil Let Him Fall Down’ een onheilssfeer te creëren. De gruizige sound van de Resonator maakt de dreiging nog grimmiger alsof op elk ogenblik de duivel zelf zich in een bliksemschicht kan manifesteren. Op grond van de donkere stemkleur zou je een Afro-Amerikaanse bluesman kunnen veronderstellen. In werkelijkheid is de zanger/gitarist een Fransman die al van in zijn tienertijd geboeid werd door de oude blues daarbij op weg gezet door de blues van Robert Johnson, Fred McDowell, Rory Gallagher en een gitaarleraar. Hij speelde en oefende verder in pubs in Schotland en op festivals in o.m. Frankrijk en Montréal. In 2016 bracht hij zijn debuutalbum ‘Home Made Blues’ uit en een jaar later werd hij de finalist op het ‘Tremplin Blues sur Seine’ festival waar hij de ‘Coup de coeur Mississippi’ won. Alleen de song ‘You’re Right’ op dit nieuw album is een ‘coup de coeur’ label waard.

Dit alles is de verdienste van slechts één man en dat alleen met behulp van zijn gitaren, resonator, sigaarbox gitaar, stompbox en voetpercussie. Bovendien schrijft hij zijn songs zelf waarin de oude bluesthema’s verweven zijn met wat humor of narratieve verhaalkunst. Alleen op ‘Wild Unrest’ komt een contrabassist hem vervoegen. Alle songs hebben dat ongepolijste van oude vintage blues, waarbij hij een enkele keer finger-pickend, maar meestal met Resonator en slide zijn hart uitstort via snijdende, smekende of weeklagende gitaar. De ritmes variëren en worden meestal met voetstomp bekrachtigd. Het hypnotische ‘Woman Car Crash’ wordt opgevolgd door het broeierige ‘Pretty Woman’. In het trage ‘South Side Of The River’ is het alsof hij met zwaarmoedige tred langs de rivierkant in zompige bodems voortploetert en op het versnellende ‘Under The Ground’ alsof hij opgejaagd wordt door een meute honden. Stuwend, mijmerend of versnellend steeds weer geven zijn voetritmes het tempo aan.

De tekstlyriek sloot de singer-songwriter er niet bij in, maar alleen de suggestieve sound spreekt al tot de verbeelding, zoals op het laatste ‘Born To Be A Bluesman’ dat overkomt als een nabeschouwing na een vermoeiende dag waarin zorgen en herinneringen hem bestookten. Ook bij de bluespioniers op hun veranda’s was men niet direct geneigd om naar de tekst te luisteren maar primeerde de overgave aan een gemeenschappelijk gevoel, weemoed vermengd met de ontvankelijkheid voor de schoonheid van een zonsondergang. Bij het droeve ‘You And Me’ weet ook Mezzasoma treffend dat nostalgisch gevoel op te roepen, waarbij meer nog dan zijn stem de slidegitaar de tristesse laat nazinderen. Naar verluidt zou Louis Mezzasoma eens beweerd hebben dat niet hij de blues koos, maar dat de blues hem uitkoos, wat zijn passie voor dit verslavend muziekgenre kan verklaren. En de origine van een heen-en-weer liefdesblijk is immers niet steeds te traceren.

Marcie

10 cd's te winnen!

Wil je daar kans op maken, dan mail je ons gewoon even:
je naam, je adres en de vermelding
: LOUIS MEZZASOMA
Binnen een aantal weken wordt uit alle inzendingen de gelukkigen getrokken.
Wij hopen dat u massaal Rootstime - hier - zult mailen
De winnaars worden per mail verwittigd.


Artiest info
   
 

Label: Ti and Bo Records

video