WAYNE GRAHAM - JOY!

Je zult het maar meemaken, als je, twee broers zijnde en van je eigen naam Kenny en Hayden Miles hetende, een bandnaam moet zoeken. De wee jongelui uit Whitesburg, Kentucky, kwamen uit bij “Wayne Graham”, een heuse baseball legende, maar ook de combinatie van de voornamen van de opa’s van de broers. Veel meer “Americana” kun je bezwaarlijk jezelf aan de wereld voorstellen, me dunkt, al moet ik zeggen dat de vorige plaat van het duo, “Mexico” een flinke poging was om over die naamkeuze héén te gaan.

“Joy” is het vijfde album van de broers en eigenlijk zet het de dingen verder, die op “Mexico” al aangesneden werden en het eerste wat je bij beluistering opvalt, is de sobere klankkleur, die de broers -die overigens geweldige muzikanten zijn, aangezien ze zowat alle instrumenten zelf inspelen- neerzetten. In het bijgeleverde persblaadje, lees ik dat mensen als “J.J. Cale, John Prine en Don Williams als voorbeelden gehanteerd werden. Dat van die laatste, blijkt nogal duidelijk: er is namelijk een song aan Williams gewijd. Prine van zijn kant, zou zanger Kenny in die zin geïnspireerd hebben, dat hij, vooraleer muzikant te worden, onder invloed van de levensloop van Prine, eerst postman werd en nadien naar Tennessee verkaste. De invloed van J.J. Cale, die blijkt dan weer overvloedig uit de gitaarklank op, bij voorbeeld “White Rose”, de tweede song van de plaat, die de typische, enigszins zompige sfeer uitstraalt, die je ook bij Cale aantreft.

Opener “On My Throne”, een nogal bittere song met politieke inslag, is dan weer op Wilco-leest geschoold, al hoor je ook hier Cale-likjes, als je goed luistert. De titeltrack shuffelt aardig voorbij en het ultra trage “Bloody Montana” neigt naar The Band. Eén van de meest intrigerende songs vind ik “Here”, dat erg ingehouden gezongen wordt in de strofen, maar bij het refrein plots open geplooid wordt. Dat nummer is, samen met het al genoemde “Don Williams” de enige song, die niet door Kenny, maar door Hayden aangeleverd wordt en vertelt over een soort post-apocalyptische wandeling door een typisch Amerikaans dorpje, waarin niks overblijft van de een zo aanwezige weelde en welvaart.

Na het instrumentale “Toyman” is “My Tomb” een miniatuurtje vol verrassende wendingen, terwijl het opgewekte “Two Blade Razor” een eenmalig uitstapje richting opgewektheid blijkt te zijn. Ik vermeldde “Don Williams” al, de tweede song van de hand van drummer Hayden. Die handelt over de stapel cassettes, die opa hun naliet en waarop, naast talloze preken, ook steevast liedjes van Don Williams terug te vinden waren. “Wishbone” is de tweede grote verrassing van de plaat, met zijn onverwachte ritmewijzigingen en vooral zijn gebruik van de overbekende “Sweet Home Alabama”-riff.

Op afsluiter “Venetian Blinds” is het, zoals de titel al laat vermoeden, weer één en al weemoed, maar dat neemt niet weg dat de broers Miles -sporadisch geholpen door een paar Duitse muzikanten uit Dresden, Johannes Till en Ludwig Bauer, een heel knappe en voldoende gevarieerde plaat hebben uitgebracht, die maakt dat ook aan deze kant van de Oceaan de interesse in hun muziek verder zal groeien. Na “Mexico” kwam die aandacht er druppelsgewijs, nu volgde al meteen een tournee van vijftien concerten doorheen Duitsland en de U.K. en ik ben er vrij zeker van dat, mits de juiste promotie, ook de Lage Landen al snel zullen volgen. Dat zou niet meer dan verdiend zijn, want “Joy!” IS een heel fraaie plaat!

(Dani Heyvaert)


Artiest info
Website  
 

video